อ่านบันทึกครูมิมแล้วรู้สึกซาบซึ้ง เหมือนกับว่า "อยุธยาไม่สิ้นคนดี" อยากบอกครูมิมจากใจจริงว่า "ขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆ ที่สุด"ไม่รู้ว่าจะเปรียบกับอะไรดีว่าในโลกหรือในจักรวาล เพราะรู้สึกว่ามันยังเล็กเกินไป (พูดต่อหน้าแล้วรู้สึกเขินๆ เอาว่าบอกตรงนี้ดีกว่า เพราะ บอกได้ทั้งหมดจากใจ)

แค่ได้รู้จักพี่มิมก็รู้สึกว่าโชคดีแล้ว เป็นพี่ที่น่ารักมาก จริงใจ ตั้งใจ ยิ่งพี่มิมมาสอนอยู่ในโรงเรียนเดียวกันยิ่งโชคดีใหญ่ นักเรียนเรียบร้อยน่ารัก มีระเบียบวินัยขึ้นเยอะจริงๆ

ขอเป็นกำลังใจให้ครูมิมตลอดไป และขอให้ครูมิมเป็นกำลังใจให้กิมด้วยนะ เวลาที่คิดถึงครูที่ทำงานอย่างจริงจังทีไร รู้สึกมีกำลังใจทุกที...

ป.ล. เป็นความรู้สึกดีๆที่ครูมีให้ครูเหมือนกัน อ้อ..ขอให้เป๊ปซี่หายเจ็บไวไวนะคะ