รู้สึกว่าวันนั้นคงจะนั่งอยู่บริเวณเดียวกับอาจารย์ประพนธ์น่ะค่ะ  ดีใจมาก ๆ ที่ได้เป็นส่วนเล็กๆ ของเหตุการณ์ ไปถึงเช้ากว่าไปทำงานอีกค่ะ

ตอนที่ร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีถึงช่วงเย็นศิระเพราะพระบริบาล ก็ร้องต่อไม่ได้แล้วค่ะ ต้องร้องไห้แทน เพิ่งรู้สึกซาบซึ้งกับความหมายของเพลงนี้มาก ๆ ก็ตอนนี้เอง ว่าที่ประเทศไทยเป็นอย่างวันนี้ได้ ก็เพราะท่าน  แล้วก็รู้สึกชื่นชมถึงความรักของคนไทยที่มีต่อท่านด้วย วันนั้นเมืองไทย เป็นประเทศสีเหลืองเลยนะคะ อยากให้มีอีกจัง