อ่านบันทึกของน้องแล้วคิดถึงความหลังเก่าๆสมัยลุยงานอยู่ปางมะผ้า จ.แม่ฮ่องสอน สมัยนั้นถนนยังเป็นลูกรังหรือลูกหินก้ไม่รู้นั่งรถผ่านปางมะผ้าเพื่อไปทำงานปางตองก็ปางตายถนนดีๆมีอยู่แค่เมืองปายต้องหยุดแวะปางมะผ้าทุกครั้งพักผ่อนก่อนเดินทางต่อ ก็ยังดีสมัยนู้นยังมีกาแฟให้ดื่มมีอยู่ร้านหนึ่งก็คงเป็นร้านเดิมนั่นแหละ น้องทำงานอยู่โรงพยาบาลไม่รู้ว่าหน้าที่อะไร แต่อ่านจากหนังที่เล่ามารู้สึกว่าจะเป็นคนเมืองไปอยู่บ้านป่าพี่สาวแฟนพี่เขาทำงานเกี่ยวกับ HA พี่สาวเขาตรวจโรงบาลแถวๆภาคเหนือพี่บอกว่าเธอเว้นแถวปางมะผ้านะกลัวว่าหลังจะเดี้ยงเสียก่อนได้ตรวจไปถึงไม่ต้องครวจให้เขารักษาพอดี ฮา.ขณะแสดงความคิดเห็นพี่อยู่ที่ปาล์มสปริง รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา อยากจะบอกน้องว่าไม่จริงหรอกที่ฝรั่งโชคดีกว่าคนไทยสังคมเขาเอื้อเฟื้อกับคนมีเงินเท่านั้นแต่เขาใช้แสนยานุภาพทำให้เงินเขาตัวโตปล้นทรัพยากรทั่วโลกมาบำเรอความสุขของเขา พี่ก็เลยต้องมาปล้นมันกลับบ้านเรามั่ง ฮา. แสดงความเห็นมาให้กำลังใจ แล้วน้องหมายี่ห้ออะไรคะมันชอบหนาวหรือเปล่า หวังว่าชีวิตคงไม่มีหมานำเหมือนคุณพงศ์เทพ กระโดนชำนาญ ร้องเพลงนะคะ   สวัสดีคะ