สวัสดีค่ะ พี่อุบล
ตามมาอ่านบันทึกเก่าๆ ของพี่ค่ะ หนูรู้สึกว่ามีประโยชน์กับตัวเองมากเลยค่ะ หนูอยากจะ ลปรร กับพี่ในเรื่องนี้ค่ะ เป็นประสบการณ์ของตัวเองในเรื่องของการจะบอก/ไม่บอกให้ผู้ป่วยทราบว่าเป็นโรคร้าย
เป็นประสบการณ์ของครอบครัวตัวเองค่ะ ซึ่งหนูคิดว่าการให้ผู้ป่วยและญาติรับทราบถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งสำคัญมาก สำหรับญาติ
- จะได้รู้ถึงการปฏิบัติตัวกับคนไข้
- การเตรียมตัวเตรียมใจที่จะรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น
- การหาคำตอบมาอธิบายให้คนไข้สบายใจเวลาเกิดผลข้างเคียงเมื่อได้รับเคมีบำบัด
ส่วนสำหรับคนไข้
- จะได้รับรู้ถึงเหตุผลที่มาที่ไปของสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
- ได้มีเวลาเตรียมตัว เตรียมใจ พร้อมจะรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา
ขณะนี้แม่ของหนู ให้เคมีบำบัดรอบที่ 3 แล้วค่ะ (ผลการเจาะไขกระดูก หมอบอกว่ามีเชื้อมะเร็ง อยู่ 10 % ซึ่งแม่ยังแข็งแรงอยู่ค่ะ) การเข้า รพ.รอบนี้ เราอุ่นใจกว่าครั้งแรกๆ ค่ะ เพราะตลอดมา เราดูแลกันด้วยเหตุผลอธิบายทุกอย่างที่เปลี่ยนแปลงกับแม่หลังจากให้ยา ทำให้แม่ทราบและรู้ว่าอาการต่างๆ เช่น ผมร่วง อาเจียน เบื่ออาการ ผิวคล้ำขึ้น เกิดจากยาตัวไหน เมื่อให้ยาชื่อนี้แล้วจะเป็นอย่างไร เราต้องเตรียมตัวยังไงกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ซึ่งพวกเรารู้สึกสบายใจ เหมือนเรากำลังเดินไปข้างหน้าด้วยความระมัดระวัง เห็นหลุมทุกหลุม รู้ว่าต้องหลบ หรือค่อยๆ เดินลงไป หรือแม้แต่ถ้าล้ม เราก็จะล้มอย่างเบาที่สุดค่ะ หนูคิดว่าการมีสติกับปัจจุบันเป็นสิ่งสำคัญที่สุดค่ะ ทำให้เราพร้อมที่จะรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาค่ะ