สวัสดีครับพี่บ่าวที่เคารพ
- ผมไม่ได้เข้ามาร่วมสังคมนี้นานหลายวัน แต่ก็ยังมาด้อมๆ มองๆ อยู่เป็นนิจ
- แต่เห็นบันทึกนี้ของพี่บ่าวก็อดที่จะมาร่วมวงไม่ได้ครับ
- ก่อนอื่นขอแสดงความไว้อาลัยแด่ท่านผู้จากไป ยิ่งเห็นท่านเป็นคนดี(จริง) ก็รู้สึกเสียดายเป็นอย่างยิ่ง
- ขณะนี้เราขาดคนดี-มากพอสมควร ยิ่งมาเสียไปสักคนก่อนเวลาอันสมควร(ซึ่งจริงๆ แล้วผมก็ไม่รู้หรอกว่าเวลาไหนกันแน่ที่สมควร)เช่นนี้ก็น่าเสียดาย
- หมู่นี้ผมก็คิดเหมือนกับที่พี่บ่าวคิด ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก ความตายก็อยู่แค่ปลายจมูก คิดแล้วก็น่าหวาดเสียวอย่างยิ่ง
- ทั้งๆ ที่เราเห็นสิ่งเหล่านี้อยู่ทุกวัน แต่เราก็ไม่เคยเอามาคิด เราหลอกตัวเองว่าเรายังแข็งแรง ยังอายุน้อย ฯลฯ แต่หารู้ไม่ว่ามัจจุราชท่านไม่สนหรอกว่าใครอายุเท่าไหร่ เมื่อเหตุปัจจัยพร้อม มันก็เกิดได้ทั้งนั้นแหละ
- ถ้าเราคิดประจำใจว่าชีวิตนี้เปราะบางยิ่งนัก และศึกษาได้ว่ากรรมที่เราทำในอดีตและปัจจุบันเช่นไร อนาคตก็เป็นเช่นนั้น-แล้ว
- เราก็คงไม่มีเวลาเบียดเบียนทั้งตนเองและผู้อื่น คงมีแต่เวลาเร่งความเพียร ทำความดี อย่างสุดความสามารถ
- ถ้าเป็นดังนี้ได้ โลกนี้คงสงบเย็น น่าอยู่ขึ้นอีกเยอะนะครับ
- ชีวิตนี้ช่างสั้นนัก
ธรรมะสวัสดีครับ