อาจารย์สามารถแสดงความรู้สึกและอารมณ์ร่วมกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ได้อย่างกินใจ(และจุใจ)ยิ่งนัก... ซึ่งผมเองยิ่งอ่านก็ยิ่งเข้าใจและประกอบกับขนลุกซู่ ถึงแม้ว่าหลายวันที่ได้หยุดมานี้ไม่ค่อยได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย (ขายขี้หน้าจังเรา)

ถ้าตัวผมเองได้เข้าไปในเหตุการณ์วันนั้น ก็คงจะทำเช่นเดียวกันกับคนไทยคนหนึ่งที่พึ่งจะกระทำให้พ่อของเรา(ถึงแม้ว่ามันจะน้อยนิดก็ตามที)  เด็กไอทีก็มีหัวใจ (ภาคภูมิ) รักพระเจ้าอยู่หัวเหมือนนะครับ ถึงแม้ว่าเสื้อจะยังไม่มีใส่ก็ตามที (แหม...อายจัง...ไม่ใช่รักจังนะ)

อยากขอบคุณเรื่องที่อาจารย์ประพนธ์ได้เล่ามา(และภาพประกอบ)ทั้งหมดด้วยใจจริง

ขอบคุณครับ