สวัสดีค่ะพี่บางทราย

สึนาิมิีเศรษฐกิจที่มีการเตือนภัยจากการไหวตัวของระบอบวงจรมาเนิ่นนานประมาณ สามถึงสี่ปีได้มั้งคะว่าให้ระวัง..แต่ดูเหมือนว่าคำเตือนจะเป็นเหมือนๆกับระบบเตือนภัยต่างๆในประเทศนี้เลยนะคะี่พี่่บางทราย..ที่ต้องรอให้เกิดเหตุก่อนถึงจะนึกได้ว่าคุ้นๆเหมือนมีคนพูดอย่างนี้  !

 ดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วน่ะค่ะพี่บางทรายสำหรับ " การเรียกร้องการอุ้มชูจากรัฐ " ในหลายๆเรื่องราว ตั้งแต่การพยุงราคาข้าว  การประคับประคองสถาบันเงินฝาก  การไม่ยอมกินไก่ของคนไทย ฯลฯ  จนกลายเป็นความเคยชิน ภายใต้ความรู้สึกนึกคิดที่ว่ามันเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบของทางภาครัฐ รัฐบาลจะต้องเข้ามาทำการช่วยเหลือ บรรเทาความเดือดร้อนของประชาชน  ไม่ว่า่ปัญหาความเดือดร้อนนั้นจะมีสาเหตุมาจากอะไรก็ตาม.. ..แต่่เราเห็นการรวมกลุ่มเพื่อพึ่งพาตนเอง การจัดตั้งสหภาพหรือสหกรณ์  หรือการเฝ้าจับตาระแวดระวังนโยบายของส่วนบริหารประเทศได้ีน้อยเต็มทีเลยล่ะค่ะพี่บางทราย

นโยบายประชานิยมเป็นนโยบายที่ตอบสนองต่อความต้องการของมนุษย์ได้ตรงจุดมากๆเลยนะคะพี่บางทรายตั้งแต่ที่อยู่อาศัย  ยารักษาโรค  ความสะดวกสบายต่า่งๆ ฯลฯ ( เอาเงินไปให้ถึงบ้าน  )  จึงเป็นนโยบายที่ " โดน " ซะ เหลือเกินนะคะพี่บางทราย และไม่มีรัฐบาลไหนทำอย่างนี้มาก่อนซะด้วยสิคะ ..( แต่ต่อไปน่าจะมีคนเดินตามเยอะอยู่ค่ะ เพราะมัน " ขาย " ได้ และโปรโมชั่นน่าจะหวือหวาขึ้นเรื่อยๆ อิ อิ )

เราถูกบังด้วยมายาภาพของการตลาดที่ฉลาดสุดๆเลยล่ะค่ะ " สื่อ " จึงมีความสำคัญมากๆอย่างที่พี่บางทรายเคยทิ้งไว้ในบันทึกของเบิร์ืดจริงๆ  ภาพลวงตาที่ผ่านสื่ออยู่ทุกเมื่อเชื่อวันจนชินชา ทำให้เราเชื่อว่าเศรษฐกิจจะดีหรือฟุบอยู่ที่ี่คนๆเดียว ไม่มีใครที่เข้าถึงคนได้อย่างมากมายหลากหลายและรวดเร็วได้ดีเท่าสื่อ  พลานุภาพของสื่อจึงเกินความคาดหมายเสมอเลยนะคะ..ถ้าสื่อมีความรับผิดชอบและนำเสนองานคุณภาพทำงานหนักแบบเชื่อในอุดมการณ์ว่า " สื่อมวลชนคือพลังของประชาชนอย่างแท้จริง " ..เราคงดีกว่านี้น่ะค่ะ

โอย..เบิร์ดของขึ้น ขออภัยค่ะที่มาบ่นงึมงำในบันทึกพี่บางทรายอย่างจับต้นชนปลายไม่ค่อยจะได้ ไว้ให้ของออกก่อนนะคะ แล้วจะเข้ามาเรียบเรียงใหม่ค่ะ  ^ ^ 

้