สวัสดีครับ อาจารย์จิตเจริญ

ผมขออนุญาติเรียกพี่นะครับ เพราะผมเป็น MD-CU เหมือนกัน รุ่น 40 ครับ บังเอญผมได้มาทำหน้าที่ดูแลเรื่องบุคคลของ รพ.จุฬาที่รักยิ่งของเรา เลยลองเขามาค้นดูว่ามีใครทำ km เรื่องนี้ไว้บ้างพอเห็นบล็อกนี้เลยขออนุญาติแจมครับ  อย่างแรกผมไม่อยากเสนอให้ใช้คำอื่นแทน "จัดการ" ฟังดูเหมือนเราจะไปทำอะไรกับเขา ถ้าเป็น "ยุทธวิธีทำงานกับคน" หรือ ยุทธวิธีสนับสนุนคนทำงาน อะไรทำนองนี้ อาจจะน่าฟังกว่าครับ เรื่องยุทธวิธี ผมเห็นด้วยเลยครับ ทำอย่างไรให้เขาทำงานอย่างจิตอาสา ที่สำคัญควรเป็น การทำที่ให้เขาเกิด ปิติ เกิดความสุขจาก บุญที่เขาทำ หลายคนเวลาเราถามว่า ทำบุญบ้างไหม เขาจะบอกว่า ไม่ค่อยว่าง เลยไม่ได้ไปวัด ที่ตอบอย่างนั้นเพราะคิดว่าบุญต้องไปทำที่วัดเท่านั้น แต่ถ้าเราทำให้เขาเห็นว่า บุญทำได้ที่ทำงานด้วย เขาจะมีความสุขขึ้น ผมลอง ยกตัวอย่างนะครับ คนเข็นอาหาร เขาอาจจะคิดว่าเป็นงาน "ไม่มีความหมายแค่เอาอาหารไปส่ง" แต่ถ้าทำให้เขาได้รับรู้ว่า เพราะการที่เขารีบเอาอาหารไปส่ง ขณะที่อาหารยังร้อนๆ ช่วยทำให้คนไข้คนหนึ่ง ที่เบื่ออาหาร ไม่อยากทานอะไร รู้สึกว่าข้าวต้มเปล่าๆที่อุ่นๆนั้น มันช่างน่าทาน เลยทานจนหมด มีแรงสู้กับโรคที่เป็นต่อ ตรงนี้เราช่วยให้คนเข็นอาหารเขารับรู้ได้ครับ ให้เขาเกิดปิติกับงาน ให้เขาเริ่มเข็นอาหารทันทีที่โรงครัวทำเสร็จ เพราะตระหนักว่า อาหารอุ่นๆที่เอาไปให้ผู้ป่วยนั้นช่วยผู้ป่วยได้มากเพียงใด ถ้าทำได้อย่างนี้เขาจะไม่มองเห็นว่า เขาเป็นแค่คนเข็นรถ ทำหน้าที่แค่ส่งอาหารให้ถึงตึกเท่านั้น