" เพื่อไม่ให้ตัวเองเกลียดโลกไปมากกว่านี้ผมเลยคิดว่า . . .ไปทำอะไรให้โลกดีขึ้นแล้วกัน "

" พ่อบอกว่าอิสระไม่ใช่การที่ทำอะไรก็ได้ตามใจแต่คือการกล้าที่จะผูกมัดตัวเองกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งและทำสิ่งนั้นไป ส่วนผมมองว่าอิสระไม่มีจริงๆ หรอกสุดท้ายยังไง ๆ เราก็ต้องผูกมัดตัวเองกับบางสิ่งอยู่ดีเช่นถ้าเราเลือกที่จะเจาะหูมันก็ดูเท่ แต่บางคนอาจมองเราแปลกๆนั่นคือสิ่งที่ตามมาตอนนี้ผมไม่ได้หาอิสรภาพแต่พยายามผูกมัดตัวเองกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งแล้วทำตามไปอย่างที่พ่อผมพูด "

" ผมไม่มีปัญหากับพี่ กับพ่อแม่แต่สิ่งที่พวกเขาสร้างไว้ มีผลมาถึงผมมันมีความคาดหวังอยู่แล้วว่าเป็นลูกคนนี้เป็นน้องคนนี้ ควรเป็นอย่างไรผมเลยเป็นคนต่อต้านโลกในระดับหนึ่งหัวดื้อมาตั้งแต่เด็กถ้าเขาต้องการให้เราเป็นอย่างนี้ ก็จะไม่ทำยกเว้นมันตรงกับสิ่งที่เราอยากทำ

ถ้ามีคนถามว่าลูกเสกสรรค์-จิระนันท์ต่างจากเด็กคนอื่นยังไง ?? ..เอางี้ทุกครั้งที่มีคนลอกข้อสอบ ผมจะด่ามันจะทำอะไรก็ตามผมไม่ยอมโกงเด็ดขาดโดนใบสั่งก็จะไปเสียค่าปรับที่สถานีตำรวจวัยรุ่นทั่วไปจะถามว่า “ไม่เอาโพยเหรอ”“ทำไมไม่จ่ายตำรวจไปง่ายดีออก”

ผมมองว่าเขาต้องการความง่ายในชีวิตมากเกินไปสนใจแต่ผลลัพธ์แต่ไม่สนใจกับวิธีการ
ผมเห็นความสำคัญของวิธีการมากกว่าผลลัพธ์ขอเลือกทางที่แม้จะยากแต่ถูกต้องดีกว่า "

ครูวุฒิขา..ลูกเป็นกระจกบานใหญ่ส่องไปถึง พ่อแม่ ครู โรงเรียน และชุมชน...และที่สำคัญเราต้องสร้างให้เขาคิดได้ด้วยตัวเขาเองคะ...เขาจะรักดี..หรือเลือกทางเดินที่ผิด อยู่ที่ตัวเขาคะ...หนุ่มน้อยข้างบนไปเรียนต่อด้านเศรษฐศาสตร์ที่แคนาดาแล้วคะ(จบตรีที่ธรรมศาสตร์คะ)