สวัสดีครับเอก

เรื่องนี้ ลองตั้งประเด็นแล้วถกกันดูซักเดือนดีไหมครับ ผมว่าจะได้อะไรเด็ดๆ เยอะมากๆ ครับ หากค้นหาเหตุที่แท้จริง ผมว่าจะเจอตอของเหตุครับ

หากจะว่ากันไปแล้ว คนเราอยากจะมีทางออกให้ดีกับชีวิตเสมอ.. ที่ทำให้ตัวเองดูดีและไม่หม่นหมอง...แต่ในบางครั้งชีวิตคนเราเลือกเดินไม่ได้ มีแต่เส้นทางที่ต้องเดิน ไม่มีทางแยกให้เลือก บางทีมีเส้นทางเดียวที่ไม่อยากเดิน ก็ต้องจำใจเดิน

ความไม่เสมอภาคของสังคม...ความแตกต่างหลากหลายของชุมชน แนวคิด และื่อื่นๆ ก็มีผลต่อการดำเินินชีวิต โดยเฉพาะภูมิคุ้มกันภายใน...

 จริงๆ แล้วไม่ว่าจะมีสามีเป็นฝรั่งหรือชมพูหรือมะกอกหรือพริกขี้หนู... ไม่ได้สำคัญหรอกในความเห็นผม...มันอยู่ที่ว่ามีแล้วจะดำเนินประคองคู่กันไปอย่างไร หากไม่ปรับตัวก็พังได้หมดครับ ....

เพลงแม่สาย ผมฟังตั้งแต่ในช่วงแรกๆ และคิดฝังประเด็นนี้เอาไว้ในใจมาตลอด ว่าเกิดอะไรขึ้น พยายามทำความเข้าใจ มองใจเขาใจเรา บางทีหากเราไม่เป็นเค้าเราก็สรุปอะไรไม่ได้ทั้งหมดครับ...

แม้มาถึงวันนี้ ผมก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้เช่นกันครับ..ผมหวังว่าวันหนึ่งคนเราจะคิดให้เยอะๆ ก่อนจะไม่มีเวลาให้คิด เพราะเวลานั้นๆ ที่ผ่านๆมา เรากลับไปแก้ใดๆ ไม่ได้แล้ว มันพลาดหรือสำเร็จ ก็ถูกบันทึกเอาไว้ในใจตลอดเวลา ทำให้เรามานั่งเศร้าโศกหรือประทับใจกันต่างๆนานาๆ ในชีิวิต...

ขอเป็นกำลังใจให้กับทุกๆ ชีวิตครับ...ดิ้นรน...แต่ไม่ใช่ดิ้นพล่าน...

ขอบคุณเพื่อนมากครับผม....