ความเห็น: เล่า....เพราะความคิดถึง(๖) : การเฝ้าติดตามหัวใจ (ทางวิสัญญี)

อรุณสวัสค่ะ อาจารย์ นายกรเพชร

ตอนหนุ่มๆนั้นน่ะเต้นโครมครามๆ....ละถูกแล้วค่ะ.....
แต่ตอนนี้หากเดินกับน้องนางที่บ้าน...มันคงไม่กล้าเต้นเสียงดังจนเธอได้ยินว่าคึกคักๆค่ะ...เพราะมันเองก็ต้องเอาตัวให้รอดปลอดภัยจากการทุบหัวใจให้ย่อยยับเช่นกัน....
หากอาจารย์จะลองประเมินว่ามันเต้นโครมครามๆอยู่ไหม..ก็ลองเดินคนเดียว..ในที่สาวๆเยอะๆ แอบๆเบียดๆสักนิดในที่แออัด...ดูซิว่ามันยังโครมครามอยู่ไหม.....อ้อ...คงต้องเลือกสาวๆหน่อยนะคะ อย่าให้หง่อมมากนัก....และที่ๆแออัดนี่ก็ต้องเลือกบรรยากาศหน่อยค่ะ ติดแอร์เย็นๆ สบายๆ...ไม่ใช่ตลาดสดที่เหม็นคาวปลาล่ะ....
...ความจริงหัดให้หัวใจได้เต้นโครมครามๆไว้บ้างก็ดีนะคะ เมื่อเผชิญความตื่นเต้นที่เราคาดไม่ถึงจะได้ไม่วายไปซะก่อน....(เหมือนคุณยาย)
...โปรดซ้อมหัวใจให้เต้นโครมครามๆไว้บ้างค่ะ.....(เช่น...ออกกำลังกาย...ได้ทั้งในร่มและที่แจ้ง...มิได้คิดเป็นอย่างอื่นค่ะ...อิ...อิ...)