อาจารย์ถ่ายทอดความรู้สึกได้ชัดเจน เสมือนตัวเองเป็นส่วนหนึ่งในบริเวณนั้นด้วย อย่าว่าแต่ผู้ใหญ่อย่างเราเลยค่ะ ที่รู้สึกซาบซึ้งและน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว ในระหว่างที่ดูการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ หันไปมองลูกสาวคนโต (8 ขวบ) แอบเห็นแกปาดน้ำตาไม่ให้เราเห็น พอถามกลับไป แกบอกว่า ไม่กล้าให้แม่เห็นเพราะกลัวแม่หาว่าเป็นคนอ่อนแอ ก็บอกลูกกลับไปว่า  ที่ทุกคนร้องไห้ เพราะทุกคนปลาบปลื้มใจที่ได้เกิดมาในแผ่นดินไทย มีในหลวงอันเป็นที่รักยิ่งของพวกเราชาวไทย การร้องไห้ครั้งนี้ ไม่ได้หมายถึง ความอ่อนแอ แต่เป็นการแสดงความจงรักภักดี ที่ชาวไทยทุกคนมีต่อในหลวงของเรา ร้องเถอะค่ะ แม่ไม่ว่าลูกหรอก  หลังจากนั้น ทุกครั้งที่โทรทัศน์ได้มีการนำภาพดังกล่าวมา replay ถ้าเราสองแม่ลูกได้มีโอกาสนั่งใกล้กัน ก็จะหันไปมองสบตากัน แล้วน้ำตาก็ไหลอาบแก้มทุกครั้ง