อ่านความรู้สึกของอาจารย์แล้วทำให้หนูรู้สึกว่าตัวเองแย่มากๆๆๆ แม่ของหนูก็แก่ลงทุกวัน(แม่เกิด 2494 แก่หรือยังนะ?) หนูคิดถึงแม่มากมาก แต่ก็พยายามให้เหตุผลแบบลูกอกตัญญูว่า แม่ไม่ได้อยู่คนเดียว ยังมีน้าต่ายซึ่งเป็นคนที่แม่รักคอยดูแล หนูก็เลยแกล้งทำเป็นคลายใจ(ทั้งๆที่คิดเป็นห่วงแม่อยู่เสมอ) และบอกกับตัวเองทุกวันว่า รออีกนิดแล้วหนูจะกลับบ้านไปอยู่กับแม่ จะได้กอดแล้วก็หอมแก้มแม่ทุกวัน แต่ตอนนี้หนูยังสนุกกับการทำงานที่จันทบุรี(เหตุผลแบบเห็นแก่ตัวอีกแล้ว) แต่ก็เอาเถอะคงอีกไม่นาน หนูจะพยายามทำอะไรที่อยากทำที่จันทบุรีให้สำเร็จ แล้วจะรีบบบบบบบบบบกลับไปหาแม่ให้เร็วที่สุดเลย...รักแม่ที่สุดในโลก