เข้าใจความรู้สึกของท่านเลขาฯ....
เมื่อสองปีที่แล้ว มีเพื่อนเอาหมามาฝากให้เลี้ยง เป็นหมาเพศเมีย... สาเหตุก็คือ เพื่อนจะมีครอบครัว เจ้าหมาก็ตามไปบ้านว่าที่ภรรยา (ตอนนี้เป็นแม่ของลูกแล้ว) ก็ไปเอะอะซึ่งเด็กๆ กำลังเรียนพิเศษบ้าง ไปไล่ไก่บ้าง..
เจ้าหมาตัวนี้ ก็เป็นหมาจรจัด เพื่อนให้กินข้าวมันก็เลยอยู่ด้วย เคยถูกรถชนก็พาไปหาหมอ... พอมีปัญหาเรื่องนี้ ก็เคยพาไปทิ้งสองสามครั้ง แต่มันก็สามารถกลับมาได้... เพื่อนก็เลยคิดว่า พามาฝากอาตมาไว้ เพราะระยะทางประมาณ ๑๐ ก.ม. คงจะกลับไม่ถึง... ประมาณนั้น
มันก็มาอยู่ได้วันหนึ่ง ก็หลุดปลอกคอหนีไป หายไปสองวันก็กลับมา... หิวเต็มที่ ผู้เขียนก็ให้กินข้าว มันก็คุ้นเคยดี....
ตอนนั้นทีกุฏิมีแมวหลายตัว เจ้าหมาก็ถูกบรรดาแมวเจ้าถิ่นไม่พอใจ เช่นเวลากินข้าวเป็นต้น.... คืนนั้นมันก็เลยหายไปอีก....
ผู้เขียนโทรไปบอกเจ้าของ.... เพื่อนก็บอกว่า มันกลับมาถึงบ้านแล้ว เมื่อตอนเช้า เปรียกมาทั้งตัว... เพื่อนบอกว่า ครั้งนี้ยอมแล้ว ค่อยแก้ปัญหาต่อไปในเรื่องอื่นๆ... ประมาณนี้
คุยเล่นๆ กับเพื่อนว่า มันคงจะรู้สึกได้ว่า อยู่วัดนี้ท่านก็ดี แต่บริวารของท่านมาก ไม่อยากมีปัญหากับบรรดาแมวเจ้าถิ่น จึงกลับไปบ้านดีกว่า ...
คนที่ไม่เคยเลี้ยงสัตว์ คงจะไม่เข้าใจถึงความรู้สึกความสัมพันธ์ทางใจ.... ประมาณนี้
ก็ได้นิทานเล่าท่านเลขาฯ อีกหนึ่งเรื่อง
เจริญพร