สวัสดีคะอาจารย์  เรื่องนี้มันโดนใจหนูมากคะ   เพราะหนูเกิดมาท่ามกลางครอบครัวทหาร ที่ทุกคนต้องปฏิบัติหน้าที่อยู่ในจังหวัดชายแดนภาคใต้  ซึ่งก็ทราบกันดีว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร  หนูรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่อาจารย์สื่อมาว่าเป็นอย่างไร  แต่ที่บ้านหนูสอนมาว่าเป็นลูกทหารต้องอดทน  หนูมีกลอนมาฝากอาจารย์ด้วย อันอาจจะไม่ไพเราะแต่มันเป็นสิ่งที่หนูอยากบอกให้ทราบกัน

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเหตุให้ใจจดจำ

ความขบขำจำพรากจากจิตใจคนมากหลาย

จากอดีตถึงปัจจุบันมันยังไม่คลี่คลาย

รู้ความหมายต้องประสงค์ของผู้กระทำก็หาไม่

กี่ชีพพลีเพื่อชาติกี่ชีวิตบริสุทธิ์ต้องสังเวย

มีใครเล่าชดเชยสิ่งที่สูญเสียไปได้

หลายครอบครัวต้องสูญเสียต้องร้องไห้

จิตใจทมทรมานบุตรหลานเป็นกำพร้า

เหตุเกิดรายวันจนประชาชนหม่นหมอง

ชีวิตไม่ผ่องใสดูว่าวุ่นเหมือนคนไร้ค่า

หลายปีที่ผ่านพ้นผู้คนต่างหวาดผวา

เมื่อไรหนาสันติสุขจะกลับคืนสู่แดนใต้อีกครั้ง

 นี้ก็เสียงสะท้อนเสียงหนึ่งจากใจของนักศึกษาชาวใต้คนนี้ ขอขอบคุณบทความของอาจารย์มากๆๆคะที่ได้อ่านแล้วสะท้อนให้หนูคิดได้ในหลายๆๆอย่าง  ขอบคุณคะ

หนูจะติดตามผลงานของอาจารย์นะคะ