สวัสดีครับ อ.ตุ้ม
- ได้อ่านบันทึกนี้แล้วมีความหวังกับสถาบันการศึกษาชั้นสูงของประเทศที่กำหนดเส้นทางเดินให้ได้รู้เท่าทันความเป็นจริงของสังคม ...ลูกศิษย์แม้เพียงคนเดียวในจำนวน 17 คน เดินไปในเส้นทางของผู้มีจิตอาสา ไม่เพียงแต่อาจารย์ตุ้มหรอกนะครับ คนในแผ่นดินนี้คงได้อานิสงค์กันถ้วนหน้าแหละครับ...ขอบคุณที่อุดมศึกษาของประเทศสร้างคนอย่างนี้
- ผมอ่านบันทึกของอาจารย์และแสดงความเห็นโดยมีเสียงดนตรีบรรเลงมาจากบล็อกของอาจารย์ทำให้ได้บรรยากาศการเขียนในการทำงานเชิงอุดมการณ์ คุณธรรมมากทีเดียว
- ได้อ่านเนื้อเพลงพิราบขาวตอนท้ายบันทึกก็ทำให้หวลคิดถึงบรรยากาศตอนเป็นนิสิตอยู่เหมือนกัน
- สมหวังแล้วกับที่รอคอยบันทึกดีๆจากอาจารย์อยู่ครับ