เข้าใจ เข้าถึง ในวิถีชีวิต...
เพื่อสร้างสรรค์และสิ่งดีงาม จิตสำนึกต้องทำให้จำต้องทำอะไรๆสู่การอยู่ร่วมกันในสังคมที่ทุกคนมีความสุขอย่างยั่งยืน...
อ่านที่อาจารย์สอนสั่งแล้วคิดถึงตัวเองในวัยเด็ก...ความสุขที่ได้หรือคิดว่าต้องเป็นของเราและทำเพื่อให้ได้มาให้ได้...ในขณะที่ใครๆก็ต้องจำยอมให้ด้วยเห็นเป็นเด็ก เป็นลูกคนเล็ก เป็นคนพิเศษที่น่าจะได้พิเศษมากว่าคนอื่นๆ...
มาถึงตอนนี้เข้าใจแล้วว่า... บางครั้งเป็นการเอาเปรียบพี่ๆ...หรือคนที่อยู่ข้างๆในตอนนั้น ทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ ซึ่งมักเป็นปัญหาสร้างความลำบากใจให้กับแม่ ผู้ที่รักลูกทั้ง 7 อย่าง(พยายาม)ให้เท่าเทียมกัน(แม่...ต้องลำเอียงอยู่แล้วโดยธรรมชาติที่เห็นลูกคนเล็กเป็นเด็ก อ่อนแอ และ ขี้แย ที่สุด เพราะตัวป่วนสามารถจะกระทืบเท้า นอนดิ้นกลิ้งกับพื้นต่อหน้าชุมชนได้ตลอดเวลาเมื่อไม่สบอารมณ์ หรือคงตัดรำคาญยอมให้เจ้าจอมป่วนที่ไม่ยอมอยู่นิ่ง)
ทำให้แม่ต้องหน้าแตกบ่อยๆ ตอนนั้นแอบเห็นพ่อดุแม่(ด้วยดวงตายิ้มๆ) หรือบางครั้ง เห็นพ่อโกรธจริงๆนะ แอบเห็นแม่น้ำตาซึมเพราะทำใจไม่ได้ที่จะต้องขัดใจเจ้าตัวเล็ก)...
เวลาและประสบการณ์ เป็นตัวช่วยให้ยั้งคิด ทุกคนมีสิทธิในความเป็นคน มีศักดิ์ศรีและไม่ได้เป็นผู้ผิดทั้งนั้นการทำร้ายคนอื่นทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ โดยในเวลาข้างหน้าที่จะเกิดขึ้น ความรู้สึก ความหมายและคุณค่าที่คิดว่าเป็นอยู่ในขณะนี้ ตอนนั้นอาจจะต้องมานั่งขำกับตัวเองและร้องออกมาว่า ไม่น่าเลย คิดได้ไง?ในตอนนั้น...
การให้โอกาสเพื่อเป็นทางเลือกที่จะเกิดขึ้นต่อตนเองและชุมชน สังคมรอบข้าง...(เจ็บคนเดียว เวลาคงรักษาได้ มีอะไรๆที่จะต้องทำอีกมากมายแก่ตัวเราและสังคม...คงลบเลือนได้) เข้าใจแล้วซีนะ เด็กโง่,
หน้าที่ ภารกิจ ความรับผิดชอบอย่าท้อถอย ทุกคนมีฝัน กำลังใจเป็นพลังที่ช่วยให้เราก้าวหน้า ฝันให้ไกล ไปให้ถึง เวลาคงจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด อย่าทำร้ายตัวเองตั้งแต่จุดเริ่มต้น ยังมีอีกหลายๆคนที่ฝากความหวังไว้ที่ตัวเรามีคุณค่าในตนเอง โดยอย่าได้คิดไปทำร้ายคนอื่นเลย แล้วเราจะได้รู้ตัวตนของเราเองเมื่อโอกาสและเวลามาถึง ...