สวัสดีครับคุณแหวว
- ช่วงนี้ผมกำลังฟังธรรมเทศนาของพระอาจารย์ปราโมทย์ ปาโมชฺโช อยู่ครับ
- ผมเคยฝึกปฏิบัติแบบยุบหนอพองหนอ
- ผมเคยศึกษาอานาปานสติ
- แต่ทั้งสองอย่างนั้นก็แบบงูๆ ปลาๆ ครับ เพราะมันยังมีข้อกังขาหลายๆ ข้อ เลยทำให้ตัวเองเคร่งเครียด
- มาตราฐานที่ผมตั้งไว้ในใจมีสองข้อ คือ 1. ต้องใช้ได้กับชีวิตประจำวันทุกอิริยาบท 2.เป็นไปในหลักของมหาสติปัฏฐานสูตร
- มาวันนี้ฟังธรรมของพระอาจารย์ปราโมช รู้สึกว่าตอบคำถามผมได้หมด
- ทำให้ใจแช่มชื่น และลองทำวันสองวันก็รู้สึก ทันอารมณ์ปัจจุบันได้บ้าง
- น่าสนใจทีเดียวครับ คิดว่าจะลองแนวทางนี้สักครั้ง
- เรื่องอารมณ์ที่เรามีต่อคนอื่น เช่น อารมณ์โกรธเวลาใครมาชี้หน้าด่า คนอื่นก็จะมองแต่หน้าคนที่ด่าเรา แล้วก็นึกโกรธไปต่างๆ นานา ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ท่านว่าเรากำลังหลง
- วิธีที่ท่านแนะนำคือ มาดูความโกรธของตัวเอง ว่ามันเกิดขึ้น เมื่อเรามีสติดูอารมณ์นี้ก็จะดับชั่วขณะ พอเรามองหน้าเขาอีกถ้าโกรธอีกก็ทำเช่นเดิม เมื่อนั้นความโกรธก็จะทุเลา แล้วเราอาจสนทนากับเขารู้เรื่อง อย่างน้อยก็ไม่อยากราวีกับเขา
- แต่ที่ทำแบบนี้ท่านไม่ได้บอกว่าใช้เพื่อดับความโกรธ เพียงแต่สร้างเหตุปัจจัยให้มันดับเท่านั้น เราไม่สามารถดับหรือสร้างความโกรธมาเองได้
- ถ้าทำเช่นนี้เราก็ไม่ต้องกังวลกับกรรมเก่า และกรรมใหม่(ที่ก่อให้เกิดภพชาติ) ก็ไม่ถูกสร้างขึ้น
- ท่านว่าประมาณนี้ครับ ถ้าจำผิดก็ขอขมาท่านอาจารย์ไว้ ณ ที่นี้ด้วย
ธรรมะสวัสดีครับ