เคยไปดูงานโรงเรียนเอกชนชานกรุงเทพฯแห่งหนึ่งเป็นโรงเรียนที่คนมีเงินส่งลูกมาเรียน เรียกว่ามีรถเบนซ์มาส่งมารับทุกวัน เด็กๆไม่ต้องแต่งชุดนักเรียน ทุกคนแต่งตัวตามสบาย สวยงามได้ เวลามาเรียนก็ไม่ต้องอยู่ในห้องเรียนมีการจัดสภาพแวดล้อมเหมือนกับอยู่บ้านมีครูที่เป็นผู้จัดการให้ความรู้ที่มีการบูรณาการร่วมกัน สอนเรื่องต้นกล้วยต้นเดียว เด็กได้เรียนรู้หมดทุกกลุ่มสาระเริ่มตั้งแต่รากเหง้าของกล้วย เรียนเรื่องการขยายพันธุ์  ต้นกล้วยเอามาทำอาหารอะไรได้(คหกรรม) ใบตอง เอามาห่อขนมไทยๆ (สังคมสอนเรื่องขนบธรรมเนียมประเพณีวัฒนธรรมไทย ) ปลีกล้วยนำมาต้มยำเพิ่มน้ำนมแก่มารดา (สุขศึกษา) กล้วยดิบ กล้วยสุก ( หนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์) ฯลฯไปเรื่อยเด็กๆ สนุกสนานไม่ต้องเข้าเรื่องวิชาการมาก  แต่พอถึงจุดที่เด็กอยู่ระดับ ม.4-5-6มีการเลือกเรียนในรายวิชาที่ตนถนัดเหมือนเลือกแผนการเรียนแล้วมีครูสอนประกบห้องหนึ่งมีไม่มาก บางห้องมีครู 1ต่อ 5  และมีการนำข้อสอบเอ็นทรานซ์มากวดสอนเสริมให้เด็ก (โดยมาครูเป็นอาจารย์จากมหาวิทยาลัยชื่อดังเก่าแก่ทั้งนั้น) เด็กจะเอ็นติดเต็มร้อย  นี่ก็เป็นเรื่องของการจัดการเรียนรู้ที่ไม่พ้นเรื่องการกวดหรือติวเด็กเช่นกัน