หนูรัตน์!ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆเลยนะแค่นี้ความเจ็บป่วยก็หายไปครึ่งหนึ่งละนะที่ได้รู้ว่าไม่ได้ถูกทอดทิ้งให้ไร้ค่า เห็นแล้วทำให้พี่อยากออกไปถีบจักรยานเยี่ยมไข้บ้างจังเลยจ้ะ ถ้าสังคมคนในเมืองเป็นเช่นอย่างนี้น่าจะดีและมีความสุขขึ้นอีกเยอะเลยเน๊าะ  (เป็นความสุขที่เกิดจากใจไม่ปรุงแต่งหรือแสร้งทำ.....อย่างที่หนูรัตน์พูดถึงจริงๆแหละนิ ดูจากรอยยิ้ม คุณยายตอง ยายแข และทีมอาสา ก็รู้แล้ววจ้ะ...)