สวัสดีครับคุณศศินันท์ (ขออภัยหากสะกดผิดนะครับ) พี่โอ๋ และ พี่เม่ย  คนเก่งจากพยาธิทั้งคู่

เรื่องอัธยาศัย มาคิดได้ตอนเดินไปทำงานตอนเช้าครับ แต่ตอนนั้นก็งงงงว่า ศรัย หรือ ศัย ขอบคุณพี่โอ๋นะครับ แต่ผมจะไม่แก้บันทึก เก็บเอาไว้ดูต่างหน้า ฮา

ขอบคุณทั้ง 3 ท่านที่เข้าข้างผมว่าการเจาะปลายนิ้วนี่สุดทน ไปบริจาคเลือดทีไร ผมบ่นกับพี่เค้าทุกทีว่า ไอ้นี่เจ็บกว่าตอนแทงเอาเลือดออกเป็นไหนๆ

วันนี้อาร์เธอลดจำนวนความถี่ออกไปแล้วครับ แอบดีใจ

ตอนผมอยู่ม.๔ ที่โรงเรียนสุราษฎร์ธานี มีแม่เพื่อนเป็นนักเทคนิคการแพทย์ ท่านให้ผมเอาน้ำยาตรวจกลุ่มเลือดมาเล่น (ในช่วงสัปดาห์วิทยาศาสตร์) นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เรียนรู้เรื่องกลุ่มเลือด และได้เจาะเลือดเพื่อนด้วย lancet เกือบทั้งห้อง เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งบ่นใส่ผมว่า ไอ้แป๊ะมันได้จับมือสาวๆทั้งห้องเลย อิจฉามัน

เรื่องหมอที่นี่ ผมเล่าไปเยอะ แต่ผมคิดว่าระบบโดยรวมที่นี่ดีครับ เพียงแต่วัฒนธรรมการทำงานของเขาต่างจากเรา และบังเอิญผมได้เจอคนหลายแบบ ที่ดีก็มีมากครับ แต่เล่าไม่มันเท่ากับที่เจอแปลกๆ

วิกฤติของที่นี่คือ การขาดต้นแบบที่ดี

ถ้านักเรียนแพทย์ HO, MO, Registra ได้มาเจอแบบ อ.พรรณทิพย์ อ.ขจรศักดิ์ อ.มยุรี อ.เมธินี อ.สมจิตร์ อ.ประเสริฐ อ.เต็มศักดิ์ อ.ฯลฯ คงจะได้รับรู้ว่า อาชีพแพทย์นั้นมีดีกว่าการหาเงินมากมายนัก