ถ้าใช้แนวคิดแบบพุทธ

ทุกสิ่งล้วนอนิจจัง ลองใช้นิวรณ์เข้ามาพิจารณา(ปุฉา วิสัสชนา) ล้มเหลวหรือสำเร็จ เกิดจากวิญาณก่อนนั้นคือเกิดจากความรู้สึก แล้วเอาไปเปรียบเทียบกับมาตราฐานที่มีอยู่ในความจำในสมองของเรานั้นคือสัญญา แล้วเราก็คือแล้วคิดอีกนั้นก็คือยึดติด ตัวกู ของกู ทำให้เป็นทุกข์นั้นคือสังขาร แต่ถ้าเรารู้ว่ามันเป็นอนิจจังเราก็จะรู้แจ้งว่ามันเกิดขึ้น คงอยู่และดับไปนั้นคือเวทนา  ดังนั้นจึงไม่มีคำว่าสำเร็จหรือล้มเหลว ถ้าใช้ปัญญาเข้าไปสอบสวน จะพบว่าเราต้องอยู่กับปัจจุบันเท่านั้น เพราะที่ผ่านมาเป็นอดึตและที่ยังมาไม่ถึงก็เป็นอนาคต 

วิญญาณ=รู้สึก

สัญญา= รู้จัก

สังคาร= รู้คิด

เวทนา=รุ้แจ้ง

ถ้าใช้แนวคิดแบบตะวันตก

เราจะต้องกล้าเสี่ยงที่จะเดินหน้า ความล้มเหลวเป็นบทเรียนที่จะเป็นฐานความรู้ให้เราก้าวต่อไป นักวิทยาศาสตร์ระดับโลกหลายคนเขาล้มเหลวมานับครั้งไม่ถ้วน ก่อนที่จะสามารถนำเสนอหลักการหรือทฤษฏีต่างๆ ความสำเร็จมาจากการทำอย่างมีสติปัญญาและทำงานอย่างต่อเนื่องเป็นเวลายาวนานด้วยความวิริยะ อุตสาหะเหมือนพระมหาชนก

ขอโทษด้วยครับที่พิมพ์ผิดพิมพ์ถูกบ้าง!