ถูกใจจังเลยคุณนายครับ

ระบบหลักสูตรการเรียนการสอนแม้ในป่าเขาดงหลวงก็เหมือนกับเด็กเรียนที่ใจกลางกรุงเทพฯ

แล้วประวัติศาสตร์ท้องถิ่นล่ะหายไปไหนหมด ซึ่งเป็นจิตวิญญาณของบรรพบุรุษของเขาเองด้วยซ้ำไป

หรือบางทีแนวคิดที่จะเชิดชูแต่ประวัติศาสตร์กรุงเทพยังคมสืบต่อเนื่องไปเพียงเท่านั้น 

การปรากฏของผู้มีบุญในอีสานมีมากมาย คือปรากฏการณ์ของสังคมท้องถิ่น ไม่มีเรียนในระดับประถมมัธยม แม้แต่มหาวิทยาลัย  แต่มีนอกหลักสูตร

อยากเห็นผู้เฒ่าผู้แก่เป็นครูสอนประวัติศาสตร์ท้องถิ่นให้ลูกหลาน และเรียนกันใต้ต้นยางนาใหญ่ชายป่า ซึ่งอดีตเป็นที่รวมพลของกลุ่มรักชาติ มีแต่หลักสูตรนอกโรงเรียนเท่านั้นที่ทำกับ ระบบโรงเรียนมันเป็น Deschooling ตายไปแล้วอย่างที่ Nicholus Bennethเขียนไว้เมื่อ 25 ปีที่แล้ว

มันเป็น KM ท้องถิ่นที่ยังไม่มีใครกล่าวกันครับ เฮฮาศาสตร์ 3 จะหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาแบบเงียบๆ