อาจารย์ Beeman ค่ะ…อ่านบันทึกของอาจารย์แล้วก็สะท้อนบางอย่างค่ะ **…. เสียงเพลงชาติดังขึ้น ผู้คนส่วนใหญ่ชินกับเสียงเพลงชาติ ก็นั่งทำงานต่อไป ส่วนผมเป็นแขก ก็หาที่เหมาะยืนตรง.. แม่บ้านทำความสะอาดกำลังถูพื้น เห็นผมยืนตรง ก็มายืนด้วย แกยิ้มและบ่นแบบน่ารักว่า “เห็นคุณยืนตรง ป้าก็ต้องยืนตรงด้วย “….** การยืนตรงตอนเสียงเพลงชาติ…เป็นสำนึกค่ะ……มีเรื่องเล่าค่ะ…คือ..เด็กถูกแม่วิ่งไล่ตี….แกก็วิ่งหนีแม่วนๆ ที่ตลาดสด..เพชรบูรณ์ เวลา ๐๘.๐๐ น.เพลงชาติดังขึ่น…เด็กคนนั้นหยุดวิ่งยืนตรง….แม่ที่วิ่งไล่ตี พอได้ยินเพลงชาติก็หยุดยืนตรงเช่นกัน…เพลงจบ ทั้งเด็และแม่ ก็ตั้งต้นวิ่งกันต่อ…..เนี่ยค่ะ..สำนึกของคน…