หนูก็เป็นเด็กคนนึงที่ย้ายจากร.รอื่นมาสู่รั้วญ.วในช่วงม.2ครอบครัวของหนูกลับมาสู่บ้านเกิดเมืองนอนหลังจากย้ายไปอยู่ที่อื่นหลายปี พ่อกับแม่ทุ่มเทเวลาให้กลับการทำงานจนบางครั้งก็ปล่อยให้หนูอยู่คนเดียวที่ร.รหนูต้องเจอกับสภาวะที่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมทั้งเพื่อนที่มีนิสัยไม่เหมือนเก่าคุณครูคนใหม่สถานที่ใหม่ๆ มันต่างกับร.รก่อนเหลือนเกินสภาพการใช้ชีวิตที่นี้ก็เต็มไปด้วยการแข่งขันอาจด้วยเพราะเป็นร.รใหญ่กระมั้ง ด้วยความเครียดในการปรับตัวเข้ากับอะไรหลายๆอย่างไม่ได้ทำให้หนูกินอะไรก้ไม่ลงไม่พูดไม่จากับใครอยู่แต่ในห้อง ทำให้น้ำหนักลดลงเหลือประมาณ37กิโลกรัม ช่วงมีสอบหนูยิ่งอาการหนักต้องหิ้วปีกไปสอบเพราะระหว่างสอบก็มีอาการไมเกรนขึ้นช่วงปิดเทอมที่บ้านช่วยกันคิดว่าจะช่วยหนูยังไงแม่ก็ติดต่อทุกๆร.รที่รู้จักทั้งกทมและหลายๆจังหวัดแต่หนูก็เลือกอยู่ญ.วต่อเพราะหนูรู้ว่าที่ร.ร.มีคุณครูที่รักหนูหลายคนคอยดูแลหนูถึงหนูจะเกรงใจที่สร้างความเดือดร้อนให้มากและญาติพี่น้องที่รักหนูมากที่สุดทุกอย่างก็เริ่มดีขึ้นจนกระทั้งม.3เพื่อนๆเปลี่ยนไปคุณครูคนใหม่อีกแล้ว ที่สร้างความเครียดมากๆๆให้กับชีวิตหนูเพื่อนๆเริ่มไม่ค่อยคุยกับหนูเพราะเวลาคุยกันเราไปกันคนละทางคุณครูก็ไม่คุ้นเคยเหมือนเก่าด้วยความที่ทำอะไรคนเดียวตลอดหนูก็เริ่มเครียดอีกพอเครียดก็ดึงเกรดสวยๆของหนูให้ตกลงมาเป็นพ่วงพอเจออย่างนี้ชีวิตของคนที่เจอแต่สิ่งดีๆมาตลอดทำอะไรดีทุกอย่าง ก็ทำให้หนูรับไม่ได้จนคิดตายไปให้มันรู้แล้วรู้รอดดีที่มีคนมาช่วยไว้หลายคนหนูก้อยังมีปัญหายังนี้ไปเรื่อยๆจนกระทั้งครอบครัวเริ่มทะเละกันเพื่อนก็ทะเลาะกันอีกทั้งที่ปกติหนุจะไม่เคยว่าใครเลยถ้าไม่โกรธจริงๆทะเลาะยิ่งไม่มีมันยังเป็นตราบาปต่อเพื่อนคนนั้นที่ช่วยหนูทุกอย่างถึงเค้าจะไม่ว่าอะไรเพื่อนเริ่มมองว่าหนูโง่ และไม่มีคนคุยกับหนุด้วยหนูก็ไม่อยากไปร.ร.อีกหนูก้ไม่กล้าเล่าให้ใครฟังถึงเหตุผลทั้งพี่ที่สนิท ญาติ พ่อแม่จนหนูหลุดปากบอกที่ร้านส้มตำแม่รีบโทรไปหาเพื่อนทันทีพอหนูรู้ก้โมโหมากแต่ก็ไม่ว่าอะไรเพื่อนบอกว่าหนูชอบปลีกตัว ก็เค้าทิ้งหนูให้ทื่อหนุก็ต้องปลีกตัวสิ แต่หนูก้อเลือกที่จะไม่สนใจเพราะในชีวิตหนูมีพี่มีน้อง ญาติ คุณยาย คุณป้า พ่อแม่ที่รักหนู เค้าไม่รักหนูหนูก็มีเพื่อนแท้อยู่หลายคนแค่นี้ก็พอแล้ว