สวัสดีครับอาจารย์ทั้งสองท่าน
ได้ความรู้ความเข้าใจมากขึ้นมากๆครับ
แต่ก่อนไม่รู้จักสติที่แท้จริงนัก
รู้แต่คำและนิยาม และก็รู้ผิวเผินครับ
แต่ตอนนี้คิดว่ากำลังเริ่มต้น เดินบนถนนสู่การมีสติที่ถูกต้องและมากขึ้นเรื่อยๆ
ด้วยการฝึกฝน เรียนรู้ครับ
เช่น คืนวานนี้
ปกติเวลาผมอยู่เวรก็จะกังวล นอนไม่หลับครับ
และก็รู้สึกตัวเองเสมอว่า เวลาที่ยุ่งๆ เหนื่อยๆ
จิตใจของเรามักปรุงแต่งต่างๆนา ไปในทางที่ชี้บ่น ท้อแท้ เหนื่อย ไม่อยากทำ อารมณ์ไม่ดี หรือก็อาจจะหลุดกับคนรอบข้าง
การอยู่เวรเมื่อคืน เป็นการเรียนรู้ที่จะฝึกสติ
ดูความรู้สึก ดูความคิดต่างๆของเรา พร้อมกับใช้ธรรมอื่นๆร่วมด้วยครับ คืออิทธิบาท 4 กุศล 3
เมื่อเกิดความคิดเช่นว่า...เอ..ทำไมวันที่เราอยู่เวร รู้สึกว่าจะยุ่ง จะเหนื่อย มีคนไข้ทั้งคืน ไม่เหมือนพี่ๆเขานะ หรือเหนื่อยจังนะ หรืออืมถ้าสบายแล้วก็คงจะลาออกไปอยู่เอกชน หรือคลินิกอย่างเดียว
มันคิดไปในทางที่จะหลีกหนีจากปัจจุบันไปอนาคต
แต่ผมก็พิจารณาความคิดเหล่านนี้ว่า ล้วนเป็นการปรุงแต่งที่จะนำเราไปสู่อีกปัญหาหนึ่ง
ปัญหาที่แท้จริงอยู่ที่จิตของเรา เราต้องเรียนรู้
การอยู่ในจุดนี้เป็นจุดที่เราจะได้ฝึกฝนธรรม
เป็นธรรมข้อหนึ่งที่เราได้อยู่ในสิ่งแวดล้อม หรือสถานที่ๆดีๆ มีโอกาสได้เรียนรู้ ได้ฝึก มีอารมณ์
ที่มากระทบ เป็นสิ่งที่มาบอกให้เห็นความจริงของชีวิต ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเห็นหรือไม่เท่านั้นเอง
เพราะชีวิตทุกวัน
เราอยู่กับความเกิด แก่ เจ็บ ตาย
ถ้าไม่ได้ใช้ประโยชน์จากตรงนี้ก็น่าเสียดายครับ
คิดว่าการทำงานในรพรัฐ เช่นนี้ คนเกือบครึ่งก็คิดเหมือนเราข้างต้นครับ คืออยากจะหลึกให้พ้นจากสภาวะปัจจุบัน เพราะมันเป็นงานที่ครอบจักรวาล ในเรื่องความเจ็บป่วยครับ
เพราะ GP ต้องรู้ให้มากๆทุกอย่างทุกๆเรื่อง แต่ก็อาจจะไม่เก่งแบบหมอเฉพาะทางครับ
เป็นโอกาส และโชคดีของผมมากครับ ได้รู้จักและเข้าใจคำสอนของพระพุทธศาสนา และได้มีครูบาอาจารย์ กัลยาณมิตร และญาติธรรมมากมาย
และตอนนี้ได้อาจารย์ทั้งสองท่าครับ
ผมคิดว่าคนน้อยมากที่ได้แลกเปลี่ยน ได้เรียนรู้และมีโอกาสของชีวิตที่ดีๆแบบนี้ครับ
แม้ว่ตอนนี้ผมกำลังเริ่มต้น แต่ก็เห็นเรือลำใหญ่ ที่จะเป็นที่พึ่งพิงและฝึกฝน เรียนรู้ ก็คงจะขอเกาะหรือขอคำแนะนำ เพื่อข้ามไปยังอีกฝั่งครับ.....
ขอบพระคุณอาจารย์ทั้งสองท่านอย่างยิ่งครับ