ฮ่า ฮ่า ขำครับขำ อย่างนี้เรียกว่าจุดใต้ตำตอครับอาจารย์

เมื่อกี้ไปที่เรื่องเล่าด้วยภาพมา ยังเขียนเลยว่าคุ้นหน้าอาจารย์ มาอ่านในนี้เลยหัวเราะอยู่คนเดียว

แว่นเป็นเพื่อนรักของผมครับ เราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ม. 4 เดินกลับบ้านด้วยกันตอนเย็นทุกวันตลอด 3 ปี และอีกคนที่เดินด้วยกันก็คือป๋องในเรื่องนี้แหละครับ

อาจารย์ทำให้ผมคิดไปถึงเรื่องราวเมื่อมัธยมปลายได้เลยครับ ขอบคุณจริงๆ

โอ๋ อรวรรณ ...ผมใช้เวลานึกแว๊บหนึ่งว่าคือคนไหน รุ่นผมมี 4 โอ๋ อาจารย์คงทราบว่า โอ๋ อรวรรณ มีอีกชื่อหนึ่งว่าอย่างไร เรื่งมันเกิดขึ้นเพราะผมเองครับ

แต่สุดท้ายนี้ต้องขอโทษจริงๆที่ยังแค่คุ้นๆหน้าอาจารย์ครับ รูปที่เห็นนี้เล็กมากจริงๆ แต่กลับไปคุ้นๆใน blog ของพี่โอ๋นู่น

ไว้เจอกันนะครับ บอกกับตัวเองว่าต้องเจออาจารย์ให้ได้ อย่างน้อยก็ยืมเพลงที่อาจารย์เก็บไว้ไปฟังนั่นแหละครับ...ฮา