จากป๋า เปมิศ
พูดว่า “สุดท้ายนี้
ใครพอจะทราบบ้างว่ารัฐบาลจะเอายังไงกับ หัวรถจักรรถไฟทั้ง 7
คัน”
เรื่องนี้ยังคาราคาซัง ที่ กระทรวงเกษตร
เพราะรอเอาข้าวไปแลกอยู่
ป๊หน้าโน้นมั้ง เพราะ ท่าน รมต .ตอนนี้ ไม่ว่าง ลานหมด
เลยหยุดไข
และเรื่องโควต้าข้าวเนี่ย ใครได้ ใครเสีย งดออกความเห็น
กัวสมอง มีตะกั่วเป็นก้อนวิ่งผ่าน หรือฝังใน
เรื่องงบ ในกระทรวง คมนาคม ป๋า กรุณาไปหาที่นี่เ้ด้อคับ
http://portal.mot.go.th/
หลังจากอ่านแล้ว ระบบ ราง ได้งบแค่ 1 ในสิบส่วน ของกรมทาง
แต่หนี้ที่เกิดจากการให้บริการสาธาราณะ
และงบผูกพันที่ต้องจ่ายค่าบำเหน็จ บำนาญ
ของข้าราชกากรการรถไฟ ปีนึงเกือบ 2000 ล้านอีกต่างหาก
(ค่าบริการสาธาราณะ คือค่่าน้ำมันเนี่ย
กับการปรับค่าโดยสารที่ดองเค็มจนหาทางออกแบบศรีธนชัย
คือหารายได้จากค่าธรรมเนียมรถโดยสาร สาเหตุที่ทำอะไร
ไม่ได้ด้วยตัวเอง
ต้องไปอ่านที่ พรบ.การรถไฟ ที่ออกมาตั้งแต่ก่อน ปี2500 กะหลัง 2500
นิดหน่อย
ผู้มีอำนาจเสนอคือบอรด์ เสอนผ่าน รมต คมนาคม
และครมต้องอนุมัติจึงจะได้ขึ้นราคาค่าโดยสาร
ส่วนค่าธรรมเนียม เป็นเรื่องแค่ระดับบอรด์ เสนอ รมต.)
ครานี้ต้นทุนรายได้มันเพี้ยน
เลยผลกระทบในเรื่องที่ต้องจ่ายตรงตามระเบียบราชการ
มันเลยเป็นเรื่อง งมหาทางออก มะล่าย
ส่วนเรื่องการจัดสร้างโรงงานผลิตรถไฟ ทางกระทรวงอุต ฯ
เคยหาวิธีเมื่อปี 2548
จะทำคัสเตอร์เมื่อโครงการโมเดิรน์ไนซ์ ไทยแลนด์ โดย เมกะโปรเจค
รถไฟฟ้า
เป็นโครงการนำร่อง
ทำไมไมนักลงทุนเรื่องรถไฟ หรือรถไฟฟ้า
มองแล้วจะลงทุนในบ้านเราหรือไม่
เพราะ ปัญหา ในเรื่องระบบราง ที่บ้านเราโตแบบเดี้ยงๆ
ตราบใดที่ไม่มีการผลักดันอย่างจริงๆ จังๆ
ถ้าเป็นพี่จะควักตัง มาลงเนี่ย คงไม่ลืมเรื่องชิวๆชิวๆแบบนี้ง่า
อย่างแรก มาตรการจูงใจที่จะมาลงทุน
อย่างที่สอง แหล่งวัตถุดิบ
อย่างที่สาม อุตสาหกรรมต่อเนื่อง
อย่างที่สี่
ระบบสาธรณูปโภคพื้นฐาน
อย่างที่ห้า การเติบโตทางการตลาด
อย่างที่หก คน
มองแล้วป๋าเปมิศ ว่ามันหมูไหม เนี่ย
ต่อให้มีหมื่นล้านก้อเหอะ
เพราะแค่โรงงานทำเครื่องยนต์อย่างน้อยต้องลงทุนไม่น้อยกว่า 700-1000
ล้านแย้ว
ไม่รวมโรงงานประกอบขึ้นรูป ขึ้หมูขี้หมา ก้อใช้ตังราวๆ 1500-3000 ล้าน
ง่า
คราวนี้เอาเรื่องวัตถุดิบก่อน
โรงงานผลิตอุตสาหกรรมเหล็กต้นน้ำในประเทศ เกิดมาจากช่วงปี
2532-2535
และเดี้ยงตามภาวะต้มยำกุ้งมะใช่หรือ ตอนนี้บางรายยังแก้ปัญหา
ตัดผม(Hair cut) หนี้เดิม
ยังบ่แล้วบ่สิ้นและนโยบายในการที่ผลิตเหล็กที่เกิดจากการหลอม
ที่ต้องใช้สินแร่และเศษเหล็ก
(บ้านเรามีแหล่งแร่พอไหมในที่มีระยะยืนได้ด้วยตัวเองไม่น้อยกว่า 50
ปี)
ถ้าเรื่มจะผลิตเหล็กที่ใช้ในงานที่เกี่ยวกับ รถไฟ
และเครื่องยนต์
ที่เป็นเหล็กชนิดพิเศษ พอทำได้ ณ เพลานี้
ยังมะมีโรงงานผลิตประกอบเครื่องยนต์ในบ้านเราเลย
พอมีการผลิตเหล็กชนิดที่ว่าเนี่ย เริ่มทำได้คือ 2550-2552
เป็นต้นไปหละป๋า
ถ้าเอาชิ้นส่วนมาประกอบ
การสร้างมูลค่าเพิ่มและเทคโนโลยี่ยังถึงจะเกิดมะใช่หรือ
อานิสงค์ มันถึงจะมาที่เรื่องการสร้างคนมารองรับและการเรียนรู้
อะ
ตอนต่อไปมาบ่นเรื่อง แหล่งวัตถุดิบ กะอุตสาหกรรมต่อเนื่อง
ในทางดิ่งต่อ อะป๋า
วันนี้ขอปั่นการบ้านส่งเจ้านายก่อนคับ
natt