• สวัสดีค่ะ อ.แป๋ว ..

เห็นหลาน อ. แล้ว ทำให้ต้อมนึกถึงเด็ก 2 คน ที่เคยได้อยู่ร่วมกันในระยะหนึ่ง
เรียนจบแล้ว ไปหามาหาสู่บ้านนั้นบ่อย  นาน ๆ เข้าก็พักจนเกือบจะถาวรเสียเลย
เขามีลูกสาว 2 คน  พี่บิว (( ตอนนั้น อยู่ ป.1 ))   น้องบีม (( อนุบาล ))
ก็อย่างที่บอก  คุ้นเคยจนน้อง ๆ ยกให้เป็นพี่สาวคนโต
ต้อมจะชอบอ่านหนังสือพระจันทร์เสี้ยว  ของท่านรพิทรนาถ  ฐากูร ให้น้อง ๆ ฟัง  (( เวอร์ชั่นที่แปลโดย คุณวิทูร  แสงสิงแก้ว นะคะ ถ้าจำไม่ผิด ))
อ่านไป  ทำเสียงเล็ก  เสียงน้อยไปตามบทสนทนาด้วย (( ตอนนั้น  ทำไปได้ไงก็ไม่รู้ ทั้งที่เป็นคนขี้อายมาก ))
สนุกมากค่ะ   เพราะเหมือนต้อมได้เล่นกับน้อง ๆ ไปด้วยในขณะที่ตัวเองมีวัย 20 เข้าไปแล้ว
พอเวลาผ่านไปก็ไม่ค่อยได้เจอกัน
นัดทานข้าวอีกที  น้อง ๆ ก็โตเป็นสาวเสียแล้ว
แต่ก็ทำให้ต้อมอดที่จะนึกถึงความสุขในช่วงเวลานั้นไม่ได้จริง ๆ เลยนะ
ยิ่งได้มาเห็นภาพหลานสาวทั้งสองของ อ. นี่ก็ยิ่งทำให้คิดถึงน้อง ๆ ค่ะ

พระจันทร์เสี้ยว เป็นบทกวีร้อยแก้ว
นักเขียนอินเดียท่านนี้ใช้ภาษาที่ง่าย และถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดของเด็กที่ไร้เดียวสาได้อย่างดีทีเดียว

ต้อมเคยมีอยู่เล่มหนึ่งค่ะ   แต่มอบให้พี่สาวคนหนึ่งในโลกไซเบอร์ไปแล้ว   เพราะหาซื้อเล่มนั้นไม่ได้อีกแล้วไง   แต่ก็ออดอ้อนไปนะว่า  ถ้าวันไหนต้อมไปซื้อเล่มใหม่ได้ล่ะก็  ต้อมจะเอาไปแลกเล่มเก่าคืนกลับมา   แต่ต้อมยังไม่เจอเล่มที่มีปกเป็นสีน้ำเงินและมีรูปพระจันทร์เสี้ยวเลย  เจอแต่ปกรุ่นใหม่ซึ่งไม่ชอบสักเท่าไหร่