สวัสดีค่ะ

      พึ่งเปิดเจอเวปนี้ดีใจนะค่ะที่พี่มีอะไรใหม่มาให้เห็น  เห็นพี่ทำงานเหนื่อยแต่ก็ไม่ค่อยเป็นห่วงเทาไรเพราะพี่มีสิ่งแก้เหนื่อยทุกวัน  วันศุกร์ที่ผ่านมาได้ไปดูชายทะเลที่ปากพนังคิดถึงพี่มาก  เพราะชายทะเลที่เคยมีป่าโกงกางตอนนี้แทบจะหาไม่ได้เลย  เพราะความอยากได้อยากมีของคน  เห็นแล้วต้อง ถอนหายใจทุกครั้งเสมอ    

ชาวประมงพื้นบ้านก็หากินลำบากขึ้น  ระบบนิเวศก็เปลี่ยนไป  บางพื้นที่ก็กลายเป็นรีสอร์ท  สนามยิงปืน...... 

แต่ก็ยังดีที่มีคนอีกส่วนหนึ่งรวมถึงพี่ด้วยช่วย ๆ กันพัฒนาให้มันดีขึ้น  เมื่อวันที่ 20 สค.50ได้ ไปฟัง อาจารย์สมิท ที่ม.ทักษิณป่าพะยอมเรื่องโลกร้อน  ฟังแล้วขนลุก 

ต่อไปเราต้องไปสร้างเรือแบบโนอาหรือเปล่าไม่รู้  แต่ที่สหรัฐเขาก็เตรียมตัวแล้วพี่อ่าน/ดูข่าวเรื่องนี้ไหมที่เขาเอาสัตว์เข้าไปเลี้ยงไว้ในถ้ำที่เขาทำไว้  เหมือนในคำภีย์ไบเบิลอย่างไรอย่างนั้นเลย

 แต่การแก้ปัญหาที่สำคัญคือทำอย่างไรให้เด็กรุ่นใหม่ได้ตระหนักและเห็นความสำคัญของสิ่งล้ำค่าทางธรรมชาติ  และผู้ใหญ่ก็ทำมาหากินอย่างถูกต้อง  (คงจะยากมากเลยนะ)

เราคงชวนปลาทั้งหลายกลับบ้านลำบากเพราะมันหลงทิศหลงทางไปแล้วมั่ง  ยิ่งมีการเคลื่อนไหวหรือมีความเปลี่ยนแปลงภายใต้ท้องทะเลอยู่ตลอดเวลา

วันก่อนพ่อออกทะเลไปตกปลาเที่ยวที่  3  เที่ยวแรกได้ปลาตัวใหญ่ ๆ เที่ยวที่สองต้องออกไปถึงน่านน้ำเขตแดนถึงจะได้ปลาตัวใหญ่  เที่ยวที่สาม  ได้ปลาเล็กปลาน้อยปลาใหญ่ได้มา 9 ตัวเอง  ปลาทู  ปลาเก๋า และปลาอื่น ๆ ตัวกะเปียก    ปลามึกนี่ไม่ต้องพูดถึงเลยเล็ก  และที่สำคัญตกมาแล้วกินก็ไม่หมด   เห็นแล้วสลดใจจริง ๆ  

 จบก่อนนะค่ะค่อยคุยกันใหม่ด้วยช่องทางนี้