น่าสนใจมากเลยนะคะคุณพี่ศศินันท์  sasinanda เรื่องดัชนีความสุขนี้

สังเกตได้ว่าประเทศวานูอาตูที่มีประชากรเพียง ๒ แสนและมีลักษณะคล้ายๆ กับเมืองแพร่ เป็นประเทศที่ประชากรมีความสุขที่สุด

จำนวนประชากรมีผลมากเลยค่ะในที่นี้ เพราะถ้ามีคนจำนวนมากในพื้นที่น้อยๆ หรือทรัพยากรน้อยๆ ก็มีความจำเป็นที่จะต้องพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นที่อยู่อาศัย สาธารณูปโภค ให้เหมาะสมที่สุด และแน่นอนว่าประชากรต้องแก่งแย่งทรัพยากรซึ่งมีอยู่เท่าเดิมและลดลงเรื่อยๆ กันเอง ประมาณว่าเค๊กมีอยู่ชิ้นเดียวแต่คนกินเยอะขึ้น

หากเราไม่รักษาธรรมชาติ ไม่คงรักษาหรือใช้ทรัพยากรกันอย่างคุ้มค่า ดิฉันว่าคงยากที่จะมีความสุขกันได้ค่ะ เพราะแนวโน้มจะมีคนเยอะขึ้น แต่ทรัพยากรและธรรมชาติลดลงเรื่อยๆ ค่ะ

ดีใจที่บ้านเรายังมีเมืองดีๆ น่าอยู่ และมีความพยายามที่จะคงรักษาวัฒนธรรมและบ้านเมืองไว้ให้ดี แต่ก็ไม่อยากเห็นแพร่เป็นแหล่งท่องเที่ยวแบบสมุยที่กลายเป็นที่รวมของฝรั่งหรือเชียงใหม่ที่สถาปัตยกรรมเมืองเหนือหายไปเยอะ บ้านเรือนข้างถนนไม่ค่อยสวยงามแล้ว กลายเป็นตึกแบบกรุงเทพ รกๆ เยอะ

อาจจะคิดเยอะไปหน่อยค่ะ แต่รู้สึกจริงๆ ว่า "มากคนมากความ" ค่ะ ^ ^