ขอบคุณค่ะ....น้องชายนายหมูอ้วน...
เป็นบทกวีบทที่ 2 ที่มีคนเขียนให้...
ยังจำบทแรกได้ติดในใจ....มีคนเขียนให้
ตอนอกหัก...เมื่อ 15 ปีที่แล้ว 
ฉันรู้ข่าวและแวะมายืนยันว่าสิ่งที่ฉั้นเฝ้าบอกเธอก็มาถึง...เธอกับเขามันคนละเรื่อง....พอจะรู้ว่าเธอเจ็บ...
...มีรักเท่าแผ่นฟ้า...
...น้ำตาเท่าทะเลกว้าง...
...รู้สึกอย่างเส้นฟาง...แบบบางกรอบ..เกรียมกระนั้น
...คำใด...หนอเปรียบเทียบ..ความงันเงียบ
...หรือคลื่นฝัน...อย่างน้อยกว่าร้อยวัน
...จิตคงมั่นจักกลับคืน..

รุ่งอีกวันยังโทรมากระตุกต่อมให้คิดว่า....เธอไม่ใช่นางเอกในนิยาย...ที่ฉันจะปลอบ และพยุงเธอขึ้นมา...นี่มันชีวิตจริง...ลุกขึ้นเองนะเพื่อนรัก......