สวัสดีค่ะ พี่บางทราย

      เขาวงในอดีตก็คืออดีตค่ะ เราคงทำให้ดีเหมือนในอดีตไม่ได้  แต่ถ้าทุกฝ่ายร่วมมือกันทำให้ได้สักครึ่งหนึ่งของอดีตก็คงดี

    เขาวงเคยอุดมสมบูรณ์ ฝนตกถูกต้องตามฤดูกาล ผู้คนใจดี ถ้ามีงานบุญก็เป็นบุญล้นฟ้า

    แต่ช่วงปี 19 - 24 เขาวงเป็นพื้นที่สีแดง มีเครื่องบินบินดังกระหึ่มลั่นฟ้า บินไปมาเหมือนฝูงเหยี่ยวที่คอยมาเก็บเกี่ยวกินไก่ตัวน้อย ทุกๆ วันจะมีใบปลิวโจมตี ผกค. ปลิวว่อนทั่วท้องฟ้า 

      สนามกีฬาที่โรงเรียนเป็นสนามบินของกองทัพ มีฮอมาจอดรอและจอดรับทหารหารไม่เว้นวัน พลอยทำให้นักเรียนที่ไม่รู้เรื่องตื่นเต้นที่ได้เห็นเครื่องบิน

    ทุกค่ำคืนจะได้ยินเสียงปืนก้อง รุ่งเช้าก็รอฟังข่าวว่า ผกค.บุกบ้านไหน ตายกี่ศพ เศร้ารายวันจากน้ำมือของคนที่ไม่เข้าใจและคนที่ใจเป็นพิษ

    พอมีโครงการผู้ร่วมพัฒนาชาติไทย มีถนนสายเขาวงดงหลวง เต่างอย

   ถนนที่คราคร่ำด้วยรถจีเอ็มซีเปลี่ยนเป็นถนนของรถขนซุงที่วิ่งฝุ่นตลบให้นักเรียนกินฝุ่นต่างข้าว

  เมื่อรถขนซุงหมดไปก็กลายเป็นรถขนถ่าน จากน้ำมือของรัฐผ่านระบบการสัมปทานทั้งนั้น

  ชาวบ้านได้แต่นั่งทำตาปริบ ๆ กับผืนป่าที่เฝ้ารักษามาชั่วชีวิต

 เมื่อไม่มีป่ามีหรือชาวบ้านจะงอมืองอเท้า ก็เร่งรุดรุกป่าที่เจียนตายต่อท้ายจากนายทุน สุดท้ายป่าไม้กลายเป็นป่ามันสำปะหลัง เขากลายเป็นเขาหัวโล้น

  นึกถึงที่ไรได้แต่สะท้อนใจ รัฐต่อว่าชาวบ้านปาว ๆ ว่าเป็นคนทำลายป่า

  แต่ตัวปัญหาตัวจริงเสียงจริง คือรัฐที่หยิบยื่นสิ่งไม่พึงประสงค์ให้กับชาวบ้าน

  ได้แต่หวังค่ะว่าสักวันคงได้กลับไปพัฒนาบ้านเกิด

  ขอบคุณมากค่ะที่ให้โอกาสได้บอกเล่า

  สวัสดีค่ะ