สวัสดีครับคุณ

ผมเป็นนักกินครับ แต่โชคไม่ค่อยดีที่ลูกและภรรยาไม่ช่างกินเอาเสียเลย แต่ก็กลายเป็นดีไปที่ทำให้ไม่อ้วน (ฮา)

ผมทำกับข้างเก่งครับ (ยกหางตัวเองครับ) ทำได้เรื่อยๆ ผสมปนเปกันไป ไม่เคยตรงตามตำรา ไม่เคยเปิดตำรา ลูกสาวทั้ง 2 คนก็ชอบกินที่พ่อเธอทำ โดยเฉพาะผัดถั่วงอกไฟแดง เต้าหูทอดกินกับน้ำเกลือผสมกุยช่าย ซุปผสมปนเป อันนี้ตั้งชื่อเอง เพราะสามารถสรรหาอะไรก็ไม่รู้มาใส่ในซุป รับรองว่ากินได้ อร่อยและคุณค่าเพียบครับ

เมื่อก่อนได้ปลาไหลมา ก็จัดการทำแล้วเรียกพ่อให้กลับมาจากบริษัทตอนเที่ยงเพื่อกินผัดเผ็ดปลาไหลของลูกชาย เอ้ย..ที่ลูกชายทำ

สิ่งที่ผมภูมิใจมากก็คือ ได้ทำยำเห็ดนางฟ้า ให้ตา (สามีของน้องสาวยายแท้ๆ) กินก่อนท่านจะเสียชีวิตจากโรคตับวายเรื้อรัง ท่านเอ่ยมาว่า อยากกินที่ผมทำเท่านั้น และก็ได้กินสมใจ จนทุกวันนี้ก็มีเรื่องเล่าติดตลกว่า กินของผมเสร็จท่านก็เสียชีวิตเลย (ว่าไปนั่น)

เรื่องการหาของกินนั่นแหละที่เป็นปัญหาของผมมาก เพราะหลายคนที่ไปด้วยกัน มักจะรอผมทั้งนั่น เลยกลายเป็นภาระ ต้องคิดที่กิน คิดรายการอาหาร อยู่เรื่อยๆ นี่ตั้งแต่ผมมาที่สิงคโปร์ สามคม luncheon วันพุธของภาควิชาสลายตัวไปชั่วคราวเลยครับ บ่นๆอยู่เหมือนกันว่าคิดถึงผมมากก็เรื่องกินนี่แหละ

คุณ ไปหาดใหญ่เมื่อไหร่ บอกได้เลยครับ จะพาไปกินหลายที่ทีเดียว ยิ่งกินไม่ยากนี่ผมยิ่งชอบใหญ่ ไปให้ได้นะครับ