ยี่สิบกว่าปีก่อน เมื่อดิฉันจบมาใหม่ๆ ได้ทำงานในชนบท มีความกันดารพอสมควร เวลาออกมารับเงินเดือนก็ต้องออกแต่เช้า กลับเย็น เพราะมีรถโดยสารเที่ยวเดียว แต่ในความลำบากนั้น ก็ได้มีผู้มาสร้างความสุขใจให้ในการสอนการทำงานในชุมชน ท่านเป็นแพทย์ค่ะ เป็นแพทย์อินเทิร์น มาปฎิบัติงานที่สอ. เพียง 1 สัปดาห์ แต่ต่อจากนั้น ท่านก็มาทุกสัปดาห์ ในวันหยุด มาชวนกันออกเยี่ยมบ้าน ตรวจสุขภาพคนไข้ ไปศึกษาวิถีชีวิตชาวบ้าน กินปลาไหลต้มเปรตกับเขา และยังสอนการตรวจดูเชื้อมาลาเรีย ซึ่งเป็นพื้นที่ระบาดหนัก คุณหมอเชื่อไหม เด็กอายุ 14 วัน ตรวจพบเชื้อมาลาเรียแล้ว เรียกว่าเกิดมาก็คงโดนยุงกัดเลย หลายครั้งที่ มีผู้เสียชีวิตนอนเป็นศพรอญาติจนดึกกว่าจะซื้อโลงมาใส่ มีอีกหลายอย่างที่คุณหมอท่านนี้สอนเรา รวมถึงทุกครั้งที่ดิฉันส่งคนไข้เข้า รพ.จังหวัด คุณหมอก็จะมารอรับ ดูแลอย่างอบอุ่น จนถึงวันกลับ โดยผู้ส่ง ผู้รับ ต่างก็อบอุ่นใจ เมื่อมาร้อยเรียงในวันนี้ เหมือนเรื่องราวสนุกน่าสนใจ แต่แท้จริงระยะนั้น เราทำงานกันหนักทีเดียว แต่แม้เวลาจะผ่านมานาน ก็ไม่เคยลืมความฝังใจที่ได้รับ และสืบสานต่อมาให้รักชุมชน เสมือนญาติจนทุกวันนี้ อ้อ ! ยังมีอีกกิจกรรมหนึ่งคือ เมื่อมีเหตุฉุกเฉิน เราจะใช้ วิทยุ พอ.สว.