เรียนสวนร่วม   เป็นภูมิปัญญาที่คนสมัยก่อนสร้างเป็นกุสโลบายการนับญาติสืบวงศ์ตระกูลกัน สร้างเครือข่ายญาติพี่น้องให้แน่นแฟ้นเป็นเอกภาพรู้สายธารของวงศ์ตระกูล โดยเอาต้นทุเรียนพื้นบ้านเป็นสัญลักษ์ พอที่เข้าใจได้ดังนี้    หนึ่ง คำว่า   เรียน  คือทุเรียนพื้นบ้านที่มีลักษณะดี รสชาติดี ต้นโต อายุยืนที่บรรพชนของตระกูลปลูกไว้บอกเล่าต่อๆกันมาว่าใครปลูก เชื้อสายตระกูลไหนเป็นผู้มีกรรมสิทธิ์ในผลผลิตของทุเรียนต้นนั้นๆ(อาจจะไม่มีกรรมสิทธิ์การถือครองที่ดินก็ได้) และมีการตั้งชื่อเรียกสืบต่อกันมา อาทิ ที่บ้านปากพลี - เกาะเรียน ตำบลคลองใหญ่   อำเภอตะโหมด  จังหัวดพัทลุง มีต้นทุเรียนพื้นบ้านชื่อ ไอ้นกควม เป็นต้นทุเรียนมีสายสัมพันธ์ของหลายสายนามสกุลเกี่ยวข้องเป็นเครือญาติกันมากที่สุด  สองคำว่า  สวน  คือ เรือกสวนหรือสวนที่ปลูกไม้ผลพื้นเมืองต่างๆเช่น ทุเรียน ลางสาด(ลองกองไม่มีเพราะเพิ่งนำมาปลูกในสมัยหลัง) มะพร้าว เงาะบ้าน กระท้อนบ้าน มังคุด มะปริง มะปราง ขนุน จำปาดะ สะตอ ฯลฯ และทุกคนในสายตระกูลเดียวกันสามารถนำผลผลิตมาหล่อเลี้ยงครอบครัวได้(มีกติกากำหนดด้วยขออภัยทียังไม่ได้รวบรวมให้เป็นระบบ)   สาม คำว่า  ร่วม  คือร่วมกัน ใช้ร่วมกัน แบ่งปันกัน มีกรรมสิทธ์ในผลผลิตร่วมกัน ใน   เรียนสวนร่วม   กันตามกติกาที่สืบทอดกันมาแต่เก่าก่อน ที่ทราบมาไม่เคยมีใครหรือผู้ใดในรุ่นหลังบัญญัติเพิ่ม ด้วยเหตุที่รู้น้อยอาจจะเติมเต็มได้ไม่มากนัก เดี๋ยวจะเป็นสื่อให้น้องๆ เยาวชนบ้านปากพลีที่กำลังรวบรวมและเรียนรู้เรื่อง เรียนสวนร่วมอยู่   น่าจะตอบได้ชัดกว่า ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ ที่คุณน้ำให้ความสนใจ หากมีสาระอะไรเพิ่มเติมจะรวบรวมให้อีกครั้งหนึ่ง