สวัสดีครับพี่บ่าวที่เคารพรัก จุ๊บๆ (ฮา มุขนี้จะทำให้ผมเสียคนเปล่าครับ)

ที่ผมมาเขียนบล็อกก็ทำนองพี่บ่าวแหละครับ  มันอึดอัด  คนรอบข้าง  แม้แต่คนใกล้ชิด  ก็คุยกันคนละภาษา

เราก็คุยภาษาเขาได้แหละ  แต่เขาไม่เข้าใจภาษาเรา  ธรรมะสำหรับเราทำให้ตื่น  แต่บางคนเป็นยานอนหลับ  555

ก็เลยมาขีดๆ เขียนๆ ระบายออกมาบ้าง  ผิดบ้างถูกบ้าง  อย่างน้อยก็ได้ทำ

และที่ดีใจก็คือเจอคนคอเดียวกันหลายคน  และในหลายคนนั้นก็เก่งๆ ทั้งนั้น ทำให้หายอึดอัดไปเยอะครับ

ผมว่าบล็อกก็เป็นทางหนึ่งที่ทำให้หลายคนที่คิดเหมือนกันแต่ไม่อาจพบหน้ากันได้  ได้พบกัน คุยกัน  และเปลี่ยนกัน  และสานต่อเป็นสังคมแห่งการเรียนรู้  ต่อยอดจากสังคมไซเบอร์  เป็นสังคมจริงๆ ที่ได้พบหน้ากันจริงๆ ซึ่งก็เห็นเป็นรูปธรรมกันมากขึ้นเรื่อยๆ

หลายอย่างมีทั้งข้อดีและข้อด้อย  แต่ก็ต้องปรับๆ กันไป  ทำข้อดีให้แข็งแกร่ง  ทำข้อด้อยให้อ่อนกำลังลงจนไม่มีแรงมาออกฤทธิ์ได้

นี่อาจเป็นทางออกอันหนึ่งให้สังคมไทยเราน่าอยู่ขึ้นนะครับ

รักนะ

จุ๊บๆ (ฮา)