อาจารย์แผ่นดิน
- ตอนเด็กผมมักไปตักน้ำที่ท่าน้ำหมู่บ้านบ่อย ๆ เป็นท่าน้ำแห่งความหลัง
- เขาลื้อหลายปีมาแล้ว
- แต่ทุกวันผมยังจำภาพได้แม่น มันเป็นเรื่องราวของคนในชุมชนที่บอกเล่าเรื่องราวของการใช้ทรัพยากรน้ำก่อนมีระบบประปาหมู่บ้าน
- คนหนุ่มสาว สาวน้อยสาวใหญ่ หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มารวมกันที่ท่าน้ำ สนุกสนานได้พบปะพูดคุย มันเป็นสถานที่ที่เราได้พบกัน คุยกัน
- ทุกวันนี้มีประปา เปิดก็ไหล เปิดก็ไหล
- ดังนั้นเปิดบ้านใครบ้านมัน
- ความใกล้ชิดของคนในชุมชนลดลงไปมาก
- จะเจอกันก็ต่อเมื่อมี 3 ขวดร้อยเท่านั้น
- แม้แต่คนบ้านเดียวกันยังต่อยกันในงานบุญบ้านเจ้าของ คนบ้านเดียวกันแท้ ๆ
- เศร้า
- แต่ก็ต้องเดินต่อไปนะครับ บ่นเฉย ๆ บ่นแล้วสบายใจดี