สวสัดีครับคุณ 

เรื่องหลานชายผมเคยเข้าไปอ่านแล้วครับ ผมติดตามร่องรอยที่คุณ  วางไว้เสมอๆครับ ชอบบบบ

เรื่องการเข้าสังคมนี่ ผมพยายามพาเขาไปด้วยเสมอ เรียกว่างานไหนระบุว่า ไม่ให้พาครอบครัวไป ผมก็บ๊ายบายก่อนใครครับ ลูกสาวทั้ง ๒ คนค่อนข้างขี้อาย (ต่างจากพ่อมันมาก) พอภรรยารายงานว่าเธอสามารถเป็นผู้นำเชียร์ได้ ผมนี่เดินไปน้ำตาคลอไปเลย (ตอนนั้นกำลังเดินกลับออกจากโรงพยาบาล)

อยู่ที่บ้านเธอก็ไม่ค่อยแสดงเรื่องอย่างนี้ให้เห็นหรอกครับ แต่บางทีแอบสังเกตเธอสอนน้องเต้นครับ ก็ปล่อยให้เป็นกลไกการปรับและแสดงตัวตนของเธอต่อไป ผมเชื่อว่า เรื่องนี้สอนและฝึกได้ครับ ยิ่งถ้าเธอเห็นพ่อขึ้นเวทีบ่อยๆ น่าจะเป็นผลดี ยิ่งหลังๆนี้ผมพาเธอไปเป็นผู้ช่วยวิทยากรบ่อยๆ

วันนึงถึงกับหัวเราะกันลั่น ที่เธอถามว่า คุณย่าวัยทองแล้วใช่ไหมพ่อจ๋า ผมก็ถามว่าทำไมรู้ล่ะ เธอบอกว่า ก็ แก่แล้ว แล้วรู้จักวัยทองได้ยังไง ก็วันที่พ่อไปบรรยายไงล่ะ พ่อจำไม่ได้แล้วเหรอ

เรื่องเด็กๆเล่นกันนี่น่าอัศจรรย์ครับ เล่นกันได้โดยไม่ต้องพูดกัน เด็กไทยกับเด็กฝรั่งก็เล่นกันได้ทั้งๆที่พูดกันคนละภาษา เขาคงมีภาษาของเขากันเองนะครับ