สวัสดีค่ะอาจารย์ อ่านเรื่องนี้ทำใหดิฉันคิดถึงครั้งหนึ่งเมื่ออายุประมาณ 7 ปีแม่ให้นำของที่ยืมมาให้ไปคืนเจ้าของ  กลับมาถึงบ้าน แม่ถามว่า"คืนของเรียบร้อยมั๊ย"  ก็ตอบแม่ไปว่า "คะให้ไปครบเรียบร้อย" แม่ถามอีกว่า "ขอบคุณยาย(คนที่ให้ยืมของ)หรือเปล่า" ดิฉันตอบว่า"เปล่าคะ ลืม" ดิฉันพูดจบ  อารมณ์แม่เปลี่ยนทันที เสียงดัง ท่าทางโกรธ " กลับไปขอบคุณเขาเดี๋ยวนี้  เขามีน้ำใจให้ยืมของมา ไม่ได้คิดค่าเป็นเงิน  ไม่นึกถึงบุญคุณเขาเลย คำขอบคุณสักคำก็ไม่มี  ไม่ได้ลงทุนอะไรสักนิด" ดิฉันเดินกลับไปบ้านคุณยาย ระยะทางประมาณ 2 กิโลฯ เพื่อขอบคุณคุณยาย  ตั้งแต่นั้นมาแทบไม่เคยลืมสักครั้งที่จะเอ่ยคำว่า"ขอบคุณ"