ผมเชื่อในการเดินทางสายกลางว่าถูกต้อง ไม่มาก ไม่น้อยจนเกินความพอดี แต่ผมมาคิดถึงชีวิตในช่วงหนึ่ง ทำไมในชีวิตเรา ไม่กี่สิบปี มันถึงแตกต่างกันเหลือเกิน ผมเมื่อคิดถึงวัยเด็กโดยเฉพาะช่วง ม.ต้น ผมมักจะโทร.ไปหาเพื่อนสนิทบางคน ทั้งๆที่ไม่เคยเจอหน้ามากว่า 30 ปี แต่ก็คุยกันอย่างสนุกได้ ผมคิดหัวข้อนี้ขึ้น วันที่สังคมไทยกำลังแตกกัน กอรปกับวันที่ผมถูกถามบางเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของผม แต่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคนถาม แล้วเขาก็ว่า ผมไม่ได้เรื่องที่ตอบไม่ ได้ ก็เลยคิดว่าเป็นผู้ใหญ่นี้ยาก เป็นเด็กดีกว่า แต่คิดว่าวัยเด็กเราก็ขาดอะไรไปเยอะ