สวัสดีด้วยความระลึกถึงอย่างยิ่งค่ะอาจารย์บัญชา
ดิฉันคลาดกับบันทึกนี้ของอาจารย์ไปอย่างน่าเสียดาย เพราะช่วงก่อนต้องเดินทางไปช่วยเลี้ยงหลานน้อยๆอยู่ร่วมอาทิตย์ โดยผลัดกันงัวเงียตื่นกับน้องสาว เพื่อช่วยกันชงนม เปลี่ยนผ้าอ้อม อุ้มเขย่าให้เรอ คลำดูว่าแพมเพอรส์เปียกไหม เทสต์นมว่าอุ่นพอหรือยัง ตบหลังเบาๆแล้วโอ๋ๆๆๆเพื่อปลอบให้หยุดร้อง หาว่ามีมดแมงตรงไหนไหม และในห้องมียุงรึปล่าวเนี่ย ทำไมยังไม่หยุดร้องอีกอ๊ะเนี่ย
ดิฉันตื่นเช้าขึ้นมาหน้าเหมือนหมีแพนด้า หันไปดูคุณแม่คนใหม่ ....เธอกลายเป็นหมีโคอาล่าไปแล้ว : ) โดยมีลูกหมีเอ๊ยหลานตัวน้อยนอนหรี่ตาดูพวกหมีๆโตๆอย่างตัดสินใจไม่ถูก
และทั้งอาทิตย์นั้นดิฉันออกจะงงๆ มึนๆ เพราะต้องตื่นแทบจะทุกสองชั่วโมง ดังนั้นดิฉันจึงไม่ใคร่แน่ใจว่าเด็กๆจะตื่นทุกตีสองเสมอไปหรือไม่ เพราะเธอขยันตื่นมาก ดิฉันเคลิ้มๆยังไม่ทันหลับดี เธอก็ตื่นมาแอ๊ะแอ แอ๊ะแอ อีกแล้ว
ช่างเป็นสัตว์โลกที่น่าอัศจรรย์อะไรเช่นนี้ : )