อาจารย์ดร.แสวงครับ

อาจารย์หายไปนานมาก (ผมก็หายไปนานเหมือนกัน) พอกลับมาอีกครั้งเห็นบันทึกอาจารย์ก็ดีใจมากเลยครับ

ผมอ่านบันทึกอาจารย์ด้วยมุมมองของคนไม่ค่อยจะประสาทางด้านเกษตรกรรม แต่ก็สนใจและพยายามจะมองจากมุมอื่น เหมือนอย่างที่เคยอ่านเรื่องของนักเกษตรกรรมชาวญี่ปุ่น (ผมจำชื่อไม่ได้จริงๆ ครับ) ที่ใช้เวลาศึกษาปลูกข้าวโดยไม่สูบน้ำเข้านา ลองผิดลองถูกจนพบว่าการปล่อยหนู ปล่อยแมลงลง ก็ทำให้ได้ข้าวแข็งแรง และได้ผลตอบแทนต่อหน่วยมากกว่าวิธีการเดิม 

คำโปรยหนังสือบอกว่าหนังสือเล่มนี้ ถ้าหวังอ่านเพื่อความรู้ทางการเกษตร ก็จะได้ปรัชญาไปด้วย ถ้าอ่านเพื่อศึกษาปรัชญาชีวิต ก็จะได้ความรู้การเกษตรเหมือนกัน ผมได้ทั้งสองอย่าง นิดๆ หน่อยๆ ตามกำลังสมอง 

เล่ามาแบบนี้ก็เพราะผมเองอ่านบันทึกของอาจารย์ด้วยความรู้สึกอย่างเดียวกันนี้ และที่สำคัญ ผมรู้สึกว่าบันทึกนี้ค่อนข้างจะท้าทายกระแสที่คนปัจจุบันกำลังมุ่งไป  นั้นหมายถึงว่าคนเราจะสามารถทำอะไรที่คนอื่นไม่ทำนั้น ต้องมีกำลังใจมากและมีตลอด ไม่ใช่แค่จากตนเอง แต่จากชุมชน ดังนั้นผมจึงเห็นว่าทำเป็นกลุ่มนั้นย่อมสำเร็จได้ง่ายกว่าแน่นอน จะคอยฟังข่าวความคืบหน้าด้วยใจระทึกครับ

ส่วนผมนั้น หวังว่าสักวันหนึ่งจะปลุกผักหญ้าทานเองที่บ้าน แค่นี้ก็ภูมิใจเหลือหลายแล้วครับ

ไม่ทราบว่าอาจารย์หายไปไหนนานนะครับ แต่ยินดีมากที่อาจารย์กลับมาอีกครั้ง

สวัสดีครับ