เห็นด้วยอย่างยิ่งกับอ.หมอแป๊ะค่ะ และขอยืนยันอีกทีว่าเป็นความจริงที่สุดเลยค่ะว่า ช่วงเวลาก่อนที่ลูกจะอายุ 10 ขวบ นี่แหละค่ะคือเวลาที่เราควรทุ่มเทให้ลูกมากที่สุด พี่เห็นผลกับสามหนุ่มที่มีว่า เราคือคนที่รู้จักลูกดีที่สุด (ยิ่งกว่าตัวลูกเองเสียอีก) เพราะเราเห็นเขามานานกว่าอายุของเขาเสียอีก แต่ละคนเขา unique มาตั้งแต่ปฏิสนธิ และยิ่งโตเขาก็ยิ่งต้องการเราน้อยลง แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราใช้เวลาร่วมกับเขาเป็นความทรงจำที่ดีของลูกและเรา ถึงตอนนี้ที่ 2 คนโตเขาอายุ 15,14 แล้ว ก็เห็นผลแล้วล่ะค่ะว่า น่าดีใจขนาดไหนที่เราให้เวลาเขาตอนที่เขาต้องการเรา ตอนนี้เขาจะไปไหน ทำอะไรพี่ไม่ต้องตามดูเลย เพราะรู้ว่าลูกเป็นอย่างไร ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราส่งไปถึงเขากลับมาหาเราหมดเลยค่ะ มั่นใจได้เลยว่าเราทำหน้าที่พ่อแม่ (ไม่ใช่คนส่งเสียลูกให้ถูกเลี้ยงให้โต) ได้ถูกต้องตามเวลาที่สมควรแล้วละก้อ เราจะสร้างพลเมืองดีที่มีความสุขให้สังคมได้อย่างแน่นอนค่ะ 

คุยไปคุยมา เราหลุดจากหัวข้อไปไหนแล้วก็ไม่ทราบนะคะ แต่ที่แน่ๆรู้สึกเราจะมีแนวทางที่คล้ายๆกันนะคะ