ขอบคุณครับพี่โอ๋ที่ช่วยเติมเต็ม ผมเองก็เคยอ่านเรื่องราวของคุณวนิษาเหมือนกัน รู้สึกทึ่ง แต่ก็อย่างว่านะครับ เราควรเชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง ไม่มีใครรู้จักลูกเราเท่าเรา (ถ้าเราได้อยู่เลี้ยงดูเขานะครับ ไม่ใช่ทำแต่งานจนลืมลูกไป) โรงเรียนไม่มีทางที่จะสอนลูกเราได้ทั้งหมด ผมสอนลูกมากกว่าครูครับ

เราเที่ยวด้วยกันบ่อยมาก มีคนเคยบอกผมว่า ทำตัวไม่เหมือนหมอเลย เที่ยวลูกเดียว ผมก็ตอบว่า ลูกจะอยู่กัยเราไม่กี่ปีหรอก อายุ 15 เขาก็มีเพื่อนเป็นสรณะแล้ว ไม่เที่ยว ไม่เลี้ยง ไม่สอนกันตอนนี้ แล้วจะสอนเขาตอนไหน

การอ่านหนังสือ ผมกับแม่เขาก็เป็นคนแรกที่สอน สอนด้วยการอ่านให้ฟัง แทรกเรื่องราวชีวิตประจำวันใส่ลงไปบ้าง

อย่าลืมว่า ลูกเราคือลูกเราครับ ไม่ใช่ลูกครู