สวัสดีค่ะ คุณศศินันท์

         สวัสดีด้วยความระลึกถึงค่ะ  ดิฉันกำลังเตรียมจะเข้าไปตอบในบันทึกไม้ยมกของคุณวีร์อยู่ทีเดียว  อ่านที่ตอบคุณวีร์แล้วชอบจังค่ะ  คุณศศินันท์อธิบายได้เข้าใจง่ายดีจัง 

        บันทึกนี้ดิฉันเขียนแล้วก็ออกจะอายๆนะคะ  เพราะกลอนเปล่านั้นเขียนไว้นานแล้ว  และออกจะไม่ใคร่มีสาระ  (ถ้ามองว่าวรรณกรรมคือข้อเขียนที่ต้องมีสาระลึกซึ้งเสมอ)  

        ดิฉันอยากให้เด็กๆอ่านด้วยความสบายใจว่าการเขียนไปตามใจคิดนั้น  มิใช่เรื่องระทมทุกข์  แต่เป็นการเขียนอย่างสบายใจ  และเป็นการเขียนออกมาตรงๆจากใจ  แม้เรื่องนั้นจะเกี่ยวข้องกับความทุกข์

        และหากเริ่มต้นเขียนไปได้สักครั้งแล้ว  ครั้งหลังๆก็จะง่ายขึ้นมาก  จะยากอยู่ก็แต่ตอนเริ่มต้น  และจะยากที่สุดหากคิดว่าต้องเริ่มและจบไปตามลำดับขั้นสำเร็จรูป  แบบความนำ  เนื้อเรื่อง  สรุป  ซึ่งน้อยคนนักที่จะเขียนร้อยเรียงไปตามลำดับได้เช่นนั้นในทันที

         ดิฉันก็ได้แต่หวังว่าเด็กๆจะค้นพบวิธีที่เหมาะกับตัวเองนะคะ   และขอบพระคุณมากค่ะที่บอกว่าได้สาระ  ดิฉันรู้สึกใจมาเป็นกอง  เพราะหวั่นๆอยู่ว่าดูจะออกไปทางไร้สาระ 

         .....เลยสบายใจขึ้นเยอะ   แล้วก็เลยตอบเสียยาวเฟื้อยเช่นเคยอะค่ะ......  : )