ความเห็น: เทคนิคการสอนการผันวรรณยุกต์ให้แก่นักเรียนระดับ ม.ต้น

วันนี้ผู้สอนได้เชื่อมเรื่องการผันวรรณยุกต์ไปสู่เรื่องการแต่งกลอนของนักเรียนชั้น ม. ๒ ห้อง ๒/๘ และ ๒/๖ จากการตรวจผลงานการแต่งกลอนของนักเรียนทั้ง ๒ ห้อง จำนวน ๑๐๐ คน นักเรียนสามารถแต่งกลอนโดยลงเสียงวรรณยุกต์ในคำท้ายเป็นไปตามประเพณีนิยมได้เพียง ๓๐ คน อีก ๗๐ คน ลงเสียงวรรณยุกต์ในคำท้ายผิดเสียงทำให้กลอนขาดความไพเราะ เบื้องต้นผู้สอนทบทวนความรู้ดังนี้ · การผันวรรณยุกต์โดยใช้นิ้ว ๕ นิ้วในคำเป็น และ ๔ นิ้วในคำตาย · เปล่งเสียงคำยาว ๆ ให้สังเกต สามัญ เช่น เรือ…. (เสียงเรียบ ๆ) เอก เช่น บาด…. (เสียงต่ำลงคอ) โท เช่น บ้าน…. ลาก… (เสียงขึ้นมา ลากยาว) ตรี เช่น ฟ้า.. รัก…. (เสียงสูง เสียงเปรี้ยว ๆ ) จัตวา เช่น ขาว… สวย..(เสียงหวาน ม้วนต่ำแล้วตวัดขึ้น) หลังจากนั้นผู้สอนให้นักเรียนอ่านบทเสภาสามัคคีเสวก ตอน สามัคคีเสวก แล้วให้เขียนเสียงวรรณยุกต์ บนคำสุดท้ายแต่ละวรรค จำนวน ๙ บท รวม ๓๖ คำ ภายในเวลา ๑๐ นาที โดยมีเงื่อนไขว่าถ้าทุกคนผิดไม่เกิน ๖ คำ ครูจะปล่อยไปทานอาหารกลางวันก่อน ๕ นาที และจะให้ตอบพร้อมกันทั้งห้อง ยึดถือกลุ่มเสียงกลุ่มใหญ่ ขณะที่นักเรียนกำลังทำนั้น ผู้สอนได้ยินนักเรียน ๒ – ๓ คนเถียงกันว่า คำว่า ว่า ฐิ(ทิฐิ) กับ จิต เป็นเสียงใดแน่ระหว่างสามัญ กับ เอก ผู้สอนยังไม่แนะนำอะไร ได้แต่ยิ้ม ๆ เมื่อถึงเวลาเฉลย ผู้สอนใช้วิธีการให้นักเรียนตอบปากเปล่าพร้อมกัน โดยผู้สอนเปล่งเสียงลากยาว ทีละคำ เช่น มั่น…… หัว….. กลัว…. ตัว…ฯลฯ ปรากฏว่ามีเสียงตอบกลับมาในแต่ละคำแน่นมาก และเป็นเสียงที่ถูกต้องทุกคำ เมื่อครบ ๓๖ คำ ครูตอบกลับไปว่า “นายแน่มาก” เสียงเฮ ดังลั่นทั้งห้อง ก็สุขกันไปทั้งเด็กทั้งครู ชั่วโมงต่อไปเขาต้องนำความรู้เหล่านั้นมาหาข้อสังเกตเรื่องเสียงวรรณยุกต์ท้ายวรรคอีกครั้ง จะได้ผลรึไม่ต้องติดตามตอนต่อไป