สวัสดีค่ะ อ.แป๋ว

ความจริงหนูก็ติดตามอ่านบล็อกของอาจารย์อยู่เรื่อย ๆ นะคะแต่ไม่ได้อ่านประจำ เพราะการเขียนเล่าเรื่องของอาจารย์สนุกดีเหมือนมีชีวิตเหมือนเราได้ไปอยู่ร่วมในเหตุการณ์ด้วย บางเรื่องอ่านไปก็ยิ้มไปขำไปอยู่คนเดียว และยิ่งอ่านหัวข้อนี้ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีกำลังใจที่จะทำอะไร และก้าวต่อไปข้างหน้าอีกเยอะจากที่คิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ในที่ที่คนอื่นมองไม่เห็นคุณค่า และเหยียย่ำความรู้สึกเราอยู่ตลอดเวลาก็ทำให้คิดได้ว่าการทำอะไรก็ต้องขึ้นอยู่กับ "ความจริงใจ และความตั้งใจ" เท่านั้น เราถึงจะผ่านช่วงเวลาที่หดหู่และท้อใจไปได้ ซึ่งก็ขอขอบคุณอาจารย์เป็นอย่างมากที่ได้เขียนเล่าถึงความอ่อนล้าและความเหน็ดเหนื่อยของอาจารย์มาให้อ่านและอาจารย์ก็พร้อมจะสู้กับมันไปพร้อม ๆ กันโดยไม่ยอมแพ้ค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ ที่ได้มีโอกาสอ่านบทความดี ๆ พร้อมแง่คิดและกำลังใจของทุกคนชาวบล็อกทุกคนค่ะ