สวัสดึค่ะคุณโอ๋

       เคยได้มีโอกาสไปร่วมงาน new school forum ภาคอีสาน เมื่อต้นปีที่ผ่านมา ในงานมีครูใน ร.ร.ประถมแห่งหนึ่ง มาเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับการช่วยเหลือผู้เรียน 

       ครูเล่าว่า เมื่อเปิดเรียนหลังปีใหม่ ครูถามเด็กว่า น.ร.อยากได้อะไรในปีใหม่ ให้เขียนลงในกระดาษ น.ร.เขียนว่าอยากได้ ตุ๊กตา ของเล่น ฯลฯ   ครูอ่านกระดาษของ น.ร. หญิงคนหนึ่ง เขียนว่า  "อยากได้กอด"  พอครูอ่าน เพื่อน ๆ หัวเราะ   แต่ครูไม่อยู่เฉย สืบหาข้อเท็จจริงว่ามีอะไรอยู่เบื้องหลังความคิด น.ร. คนนี้

        .....น.ร.คนนั้น ไม่เคยได้รับการกอดจากพ่อแม่เลย เพราะครอบครัวยากจนมาก พ่อตาย แม่เป็นอัมพาต  ครูผู้มีใจเมตตา ให้ความช่วยเหลืออีกหลายอย่าง แต่สิ่งหนึ่งที่ครูทำทุกวัน คือให้ น.ร.คนนี้ไปหาครูที่ห้องทุกเช้าก่อนเข้าเรียน แล้วครูก็กอดเธอทุกครั้ง   ครูเล่าว่า เวลาผ่านไปไม่นาน สิ่งที่มองเห็นคือ แววตาของ น.ร. มีประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หน้าตาสดใส  การเรียนดีขึ้น ฯลฯ  คุณครูเล่าได้อารมณ์มาก คนที่ฟังพากันน้ำตาปริ่ม ตื้นตันใจ....

        อ่านบันทึกของคุณโอ๋ แล้วทำให้คิดถึงเรื่องนี้มากกก  จึงขอเล่ามา ลปรร. ค่ะ