พชรวรัตถ์ แสงทองชนาพงศ์
สวัสดีครับคุณแหวว

ขอบคุณที่มาพูดคุยกันอีกครา

ทางเดินแห่งนี้ช่างยากเย็นเสียเหลือเกินครับ  เราถูกเลี้ยงดูมาทางหนึ่ง แล้วต้องกลับมาเรียนรู้และต้องเดินอีกทางหนึ่ง  ซึ่งคนเดินไม่มากนัก  มันก็ลำบากเป็นธรรมดา

แต่เคยได้ยินมาว่าถ้าได้ไปสุดทางแห่งนั้น  เราจะได้ดื่มน้ำอมฤตที่จะสุขสงบตลอดไป  ไม่รู้จริงหรือเปล่านะครับ  คงต้องลองกันเอง

ผมว่าการอธิฐานขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์นั้น  ผมว่าเป็นสิ่งที่ดีงามครับ  เหมือนๆ กับที่เราต้องเดินทางไปไหนแล้วผู้ใหญ่ให้พร  การขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ทำนองเดียวกันครับ

เราขอเพื่อให้เราสบายใจ  อุ่นใจ  มั่นใจ  แล้วลงมือทำด้วยตนเอง  ไม่ใช่ขอแล้วไม่ทำ  รอให้อะไรบางอย่างมาทำแทน  อันนี้ไม่ควร และไม่มีทางได้

ทางก็มีอยู่แล้ว  ผู้ชี้ทางก็มีอยู่แล้ว  ผู้เดินในทางและกลับมาบอกทางก็มีอยู่แล้ว  ถึงเวลาที่เราต้องเริ่มเดินกันได้แล้วครับ

ธรรมะสวัสดีครับ